Spis treści:

     Co to jest życie? Czym się charakteryzuje? Kto tak naprawdę żyje? Kiedy tak naprawdę żyłem? Czy możemy mówić o życiu organizacji czy tylko o życiu człowieka? Co to jest życie rodzinne, społeczne, narodowe, europejskie?
     Cisną się nam ciągle tego typu pytania do głowy i nie wiemy jak na nie odpowiedzieć - bez Zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Fundamentem życia chrześcijańskiego jest prawda o zmartwychwstaniu Chrystusa i udziale wszystkich ochrzczonych w misterium Paschalnym Zbawiciela. "Gdyby Jezus Chrystus nie Zmartwychwstał próżna byłaby nasza wiara, daremne byłoby nasze nauczanie" - pisał Św. Paweł.
     Tymczasem Jesus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. A zwycięstwo śmierci to zwycięstwo piekła i szatana, to nie jednorazowy epizod, to ciągle trwający skutek, w którym jest możliwość odnowy życia społecznego, odnowa moralna naszego własnego życia, rodziny, narodu, dziś dodajemy chętnie: Europy, Świata.
     Całe życie zmagamy się ze śmiercią, której symbolem jest grzech, o śmierć się nieustannie ocieramy. Na obumieranie dla innych się godzimy, aby odzyskać życie. To zadanie wymaga wysiłku, umiarkowania, tęsknoty za życiem duchowym - za życiem nie z tego świata. Ta tęsknota wypływa z miłości człowieka do Boga oraz człowieka do człowieka. Prowadzi do oczyszczenia i do umocnienia, bo nie ma życia bez ryzyka śmierci.
     Dla nas śmierć nie jest klęska ostateczną, jest tylko przejściem do innego sposobu egzystencji człowieka. Ta prawda wypływa z wiary w Zmartwychwstanie i wiary Zmartwychwstałemu.
     Dni wielkanocne nazywamy paschalnymi. Słowo "Pascha" znaczy "przejście". Pascha w świetle wiary to przejście od życia do Życia, od grzechu do stanu łaski. Pascha to przekroczenie progu nadziei, to wreszcie wielka lekcja przebaczenia. Mamy wiele sobie do wybaczenia w rodzinie, w społeczeństwie. Przebaczenie prowadzi do akceptacji Ewangelii życia - Dobrej Nowiny.
     Przeżywamy Święta Wielkanocne. Czy skorzystamy z rzadkiej okazji do wybaczenia w domu, w pracy, w Ojczyźnie? Myślę, że gdyby tak nie było, to Świat byłby bardzo smutny. Tymczasem wielu skorzystało z Nadziei, z rzadkiej możliwości odnowy życia podczas rekolekcji, podczas Wielkiego Postu.
     Tajemnica Zmartwychwstania znajduje swoje odbicie w Eucharystii. Dzięki niej człowiek jest Wielki, bo Eucharystii zbliża do Chrystusa i sprawia, że korzystamy z Jego Zbawienia. "Kto spożywa Ciało moje żyć będzie na wieki". To dzięki Eucharystii mamy życie, a nie śmierć, bo odzyskujemy nieśmiertelność, stajemy się mocniejsi, leczymy swoje lęki, wątpliwości i smutki. Przybliżamy się do Boga, żyjemy bliżej życia, a dalej od śmieci. Mamy przekonanie, że warto żyć.

     Funkcjonariusze celni na mocy Ustawy o Służbie Celnej zobowiązani są do złożenia uroczystego ślubowania. Przypomnijmy zatem treść tej zobowiązującej przysięgi i poddajmy ją refleksji.
     Świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza celnego ślubuję wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza celnego (Art. 15.1).
     Natomiast szczególnie znamiennym dla Ustawy o Służbie Celnej i wartym podkreślenia jest, że: Do treści ślubowania funkcjonariusz może dodać słowa "Tak mi dopomóż Bóg" (Art.15.2).
     Jest to odwołanie do Boga na znak szczerości czynionej obietnicy. Uroczyste wezwanie imienia Boga jest wskazaniem, że przysięgający chce, by sam Bóg był świadka prawdy. Formuła "Tak mi dopomóż Bóg" jest od wieków charakterystyczna dla przysięgi składanej przez ludzi wierzących. Jest potwierdzeniem zrozumienia treści czynionej przysięgi, z osobistym wewnętrznym przekonaniem o jej słuszności. Wyraża wiarę i szczerość składanej obietnicy oraz wolę jej wypełnienia. Przysięga jest zatem także okazją do wyznania wiary w Boga.
     Przysięga jako akt religijny nie jest czymś polecanym, lecz dozwolonym. Istnieją jednak okoliczności w których przysięga jest konieczna. Wówczas jest doskonałym środkiem ku potwierdzeniu prawdziwości przekonań lub szczerość obietnicy. Warunkiem złożenia przysięgi jest:
     - wewnętrzne przekonanie o słuszności sprawy,
     - obiecywanie tylko tego, co moralnie dobre,
     - musi dotyczyć sprawy ważnej, która logicznie motywuje celowość przysięgi. Dla spraw mało znaczących posługiwanie się przysięgą jest niegodne i stanowi obrazę Boga: "Nie będziesz wzywał imienia Pana twego Boga nadaremnie".
     Służba Celna w Rzeczypospolitej Polskiej ma charakter służby mundurowej. Uroczyste ślubowanie wyraża szacunek dla państwa i dla munduru. Jest to także służba dla narodu, w imieniu którego działa każdy funkcjonariusz celny.
     Niedopełnienie przysięgi stanowi poważne moralne wykroczenie przeciwko państwu, narodowi i mundurowi, a z punktu widzenia religijnego jest to także grzech. Kłamliwe powołanie się na imię Boże jest zlekceważeniem tego imienia. Nie powoływanie się na imię Boże nie zwalnia od moralnego obowiązku wypełnienia przysięgi.
     Publiczne wyznanie wiary w przysiędze powołującej się na Boga umacnia człowieka wierzącego, a uroczystość ślubowania stwarza okazję zaprezentowania chrześcijańskiej postawy na zewnątrz. Warto poddać refleksji nasze dotychczasowe publiczne przysięgi oraz te, które zamierzamy złożyć. Brak poważnego potraktowania przysięgi grozi utratą zaufania do społeczności celników.
     Nie warto narażać dobrego imienia celnika, gdyż konsekwencje mogą być dalekosiężne. Pamiętajmy o ogromnej, wiążącej roli przysięgi.

     Pieniądz, finanse, skarb państwa, skarbce w bankach, skarbonka, skarb w ziemi, w pończosze - ileż to jeszcze innych sformułowań posiada bogaty język polski na określenie niezaspokojonego głodu monety? Skąd bierze się pogoń za pieniądzem, dlaczego jest on tak bardzo ważny, że o niego toczą się wojny światowe? Co się kryje za pieniądzem, monetą, banknotem, że posiadanie go zamiast zaspokojenia głodu wiąże się z jego jeszcze większym wzbudzeniem?
     Ekonomiści, finansiści, celnicy, skarbowcy odpowiedzą wprost - za pieniądzem kryje się dostęp do wszelkich dóbr ziemskich. Inni odpowiedzą, że za pieniądzem kryje się praca. Będą też tacy, którzy powiedzą, ze za pieniądzem kryje się ziemia, kapitał, wiedza, itp. Każdy z nas ma swoje wyobrażenie o dostępie za pośrednictwem pieniądza do przeróżnych zachcianek. Wszyscy na pewno mają rację, gdyż pieniądz z jednej strony umożliwia kształtowanie relacji między ludźmi, a z drugiej jest niezłym instrumentem wykorzystywanym do sterowania stosunkami międzyludzkimi.
     A zatem jakim instrumentem jest pieniądz? I tutaj jedni powiedzą, że jest to instrument ekonomiczny, inni, że informacyjny. W myśl teorii o pieniądzu wszyscy mamy rację: pieniądz to instrument, który w różny sposób zniewala człowieka i wzbudza w nim głód niezaspokojonej chciwości. Na ile i jak powinniśmy się bronić przed uzależnieniem się od posiadania pieniędzy? Czy jest ktoś, kto nie chce posiadać pieniędzy, pragnie mniejszego wynagrodzenia, zmierza do mniejszych zasobów materialnych? Trudno nam będzie znaleźć takie osoby. To tylko jedna strona monety.
     Z drugiej strony pieniądz ma pierwiastek miłości, nie zawsze widoczny gołym okiem. Pozwala na poznawanie i wymianę dobór, informacji, piękna. Jest ukształtowanym poprzez pokolenia sposobem dzielenia się z innymi naszymi dobrami i to z ekwiwalentnością. Nie bez powodu Seneka pisał: "Nasi rodzice nauczyli nas wielbić srebro i złoto, i miłość ta wyrosła wraz z nami do tego stopnia, ze kiedy chcemy wyrazić swą wdzięczność Niebiosom, to czynimy im dary z tych właśnie metali..." .
     Gdzież zatem kryje się prawda o pieniądzu? Przecież pieniądz to także pożądanie, chciwość, skąpstwo, oszustwo, uzależnienie i wiele innych wad człowieka, których skutkiem z punktu widzenia wiary jest grzech. Uzależnienie od pieniądza to współczesny shopoholizm, pracoholizm, giełdoholizm, itp., a więc nowe nałogi ludzkie.
     A zatem jakie instrumenty powinno wytworzyć państwo prawa, aby walczyć z nałogiem pieniądza i ze wszystkimi nałogami związanymi z głodem pieniądza? Czy ktokolwiek z nas celników, finansistów i skarbowców zastanawia się nad tym nałogiem?
     A jakie nałogi związane z głodem pieniądza dotyczące etyki i moralności dotykają nas pracowników celnych, finansowych i skarbowych? Czyż nie jest to zazdrość i zawiść, gdy widzimy z dokumentów celnych i podatkowych bogactwo innych, co często kłuje nas w oczy przy naszym skromnym wynagrodzeniu! Jak się przed tego typu zjawiskami bronimy, czy nie jest to nasz specyficzny nałóg, aby stosować różnego typu środki osłabiające tych ludzi, niechęć a nawet obcość tylko z prostej przyczyny, że oni mają więcej niż my! Czy nie jest często tak, że w urzędzie stajemy się innym człowiekiem i zza biurka podejmujemy decyzje nie do końca przemyślane, nie do końca dobrze przygotowane, a w wielu przypadkach nawet błędne - by wymusić łapownictwo! Co więcej z jakich powodów innych niż nałóg pieniądza jest nadal w naszej Ojczyźnie tak wielka korupcja, tak duży stopień tzw. "załatwiania spraw z podziękowaniem".
     Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński - Prymas Tysiąclecia mówił o pięciu wadach Narodu Polskiego tj. marnotrawstwie, alkoholizmie, lenistwie, lekkomyślności i rozwiązłości - dziś dodałby wadę szóstą: nałóg pieniądza.
     Spróbujmy wraz ze Zmartwychwstałym Jezusem zwyciężyć w sobie tę wadę, wadę nałogu do pieniądza. Człowiek został stworzony do wolności a nie do nałogu! Niestety w naszym kraju odczuwamy ciągły nałóg do pieniądza nawet w wymiarze państwowym. Dochody budżetu państwa ciągle są za małe, instytucje państwowe ciągle mają za mało środków budżetowych, a pracownicy za małe wynagrodzenie. Nie interesuje nas to, że Polska spłaca kredyty, że nasze rodziny żyją z dziurą budżetową, a więc z debetami, że każdy z nas na kredyt kupuje różnego typu dobra, gdyż nie potrafimy walczyć z nałogiem do pieniądza. Nie potrafimy żyć oszczędnie, gromadzić oszczędności i dopiero za nie kupować dobra dla nas niezbędne. W wymiarze społecznym gdzieś nagle zniknęła taka kategoria ekonomiczna jaką jest skłonność do oszczędzania. W wymiarze indywidualnym nawet nie wiemy co to znaczy mieć oszczędności.
     Żyjąc z nałogiem do pieniądza staliśmy się społeczeństwem zniewolonym i konsumpcyjnym, społeczeństwem, które zapomniało lub nie zdążyło sobie przypomnieć, co znaczą takie kategorie ekonomiczne jak skłonność do inwestowania, renta ziemi, oprocentowanie depozytów kapitałowych czy też bogactwo płynące z wiedzy.
     Może przewrócenie znaczenia ekonomii wyeliminowałoby głód pieniądza oraz rozbudziło pragnienie smaku życia, prawdziwego życia z uczciwej pracy, ze słuszną płacą oraz szczęśliwą rodziną.

Wybory w NSZZ "Solidarność"

     Zakończyły się wybory w komisjach zakładowych NSZZ "Solidarność" działających w administracji skarbowej oraz w służbie celnej. Poszczególne komisje zakładowe wybrały ponadto m. in. delegatów na Walny Zjazd Delegatów Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych NSZZ "Solidarność" oraz na Zjazdy Regionalne.
     Wkrótce zostaną wybrane nowe władze Prezydium i Zarządu Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych NSZZ "Solidarność". Wiele komisji zakładowych, zwłaszcza komisji zarejestrowanych przy izbach i urzędach skarbowych, z różnych przyczyn działa poza strukturami Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych.

     Nie ma jednoznacznej definicji szarej strefy, w związku z czym występują rozbieżności nawet w samym określeniu podmiotowym. Bardzo trafnie określiła ją K. Kloc¹: szarą strefę stanowi produkcja ukryta, polegająca na wytwarzaniu dóbr lub świadczeniu usług, nie zabronionych przez prawo (w tym znaczeniu legalna), która jest jednak świadomie w całości lub w części ukrywana, dla uniknięcia płacenia podatków, ceł, składek na ubezpieczenia społeczne bądź w celu ominięcia przepisów prawnych nakładających obowiązki, np. dotyczące poziomu minimalnej płacy, warunków pracy, obowiązków statystycznych (co jest działaniem nielegalnym, sprzecznym z obowiązującym prawem).
     Na funkcjonowanie szarej strefy wpływ znaczący ma chęć, a czasem konieczność zwiększenia zdolności konkurencyjnej, cenowej i technologicznej podmiotów gospodarczych zarówno na rynku krajowym, jak i międzynarodowym. Nie bez znaczenia dla osiągania zysków z takiej działalności są istniejące w polskim ustawodawstwie luki prawne, a także stosunkowo niskie ryzyko podejmowania działalności nie rejestrowanej². Zakres i rozmiary szarej strefy zależą od wielu czynników ekonomicznych, społecznych, a także od sprawności działania służb państwowych. Zjawisku temu sprzyja duże bezrobocie.
     Wg danych GUS w szarej strefie w Polsce wytwarza się ok. 14% PKB.³ Natomiast wg prof. Friedricha Schneidera z Uniwersytetu w Linz, międzynarodowego autorytetu w dziedzinie badania szarej strefy w gospodarce, ten udział jest znacznie większy i wynosi ponad 27% PKB.
     Szara strefa istnieje nie tylko w Polsce. Według badań prof. Schneidera najwyższy udział szarej strefy w tworzeniu PKB występuje w państwach powstałych po rozpadzie ZSRR - 40-70%, najniższy: 9% - w Szwajcarii, 12-13% - Wielkiej Brytanii, Holandii. Pośrednie wskaźniki, to: 15-16% - Francja, Niemcy, 18-19% - Szwecja, Finlandia, Czechy, Słowacja, 22% - Belgia, Hiszpania, 24% - Węgry, 27-28% - Włochy, Litwa, Łotwa, Grecja.⁴
     Czy szara strefa jest szkodliwa dla gospodarki? Czy należy dążyć do jej likwidacji? Odpowiedzi na te pytania nie są jednoznaczne.
     Pozytywną rolą szarej strefy jest zmniejszanie rzeczywistego bezrobocia. Praca w szarej strefie i uzyskiwane w niej dochody łagodzą trudną sytuację materialną rodzin, które nie tylko na skutek bezrobocia, ale również niskich płac realnych dysponują dochodem niższym od minimum niezbędnego do normalnego bytowania. Z punktu widzenia ekonomicznego i społecznego szara strefa ma znaczny, pozytywny wpływ na rozwój gospodarczy, działanie rynku i konsumpcję. Przyczynia się bowiem m.in. do ożywienia gospodarki, powoduje wzrost dochodu narodowego i poziomu życia części ludności.
     Natomiast wśród negatywnych dla wzrostu gospodarczego konsekwencji funkcjonowania gospodarki ukrytej należy wymienić:
     - zwiększanie ponad uzasadniony racjonalnie poziom wydatków państwa na programy socjalne - chodzi o finansowanie osób o ukrytych dochodach,
     - osłabianie efektywności oficjalnie działających przedsiębiorców,
     - zniekształcanie obrazu procesów gospodarczych i poziomu rozwoju kraju,
     - spadek zaufania do państwa jako organizatora życia gospodarczego i społecznego.⁵
     Z istnienia szarej strefy w Polsce wynika szereg zagrożeń związanych nie tylko z obniżeniem wpływów do budżetu, czy ograniczeniem wpłat na rzecz ZUS. Jeśli się ona rozrasta, to maleje zaufanie do państwa, następuje demoralizacja podatników zgodnie z zasadą: "dlaczego ja mam płacić, skoro inny nie płaci". Jednocześnie następuje pewne sprzężenie zwrotne: deficyt budżetowy skłania do wzrostu opodatkowania gospodarki zarejestrowanej, co z kolei zachęca legalnie działających przedsiębiorców do wchodzenia (przynajmniej w części) do szarej strefy. Dochodzi do tego nierówna konkurencja: podmioty legalnie działające nie mają szans w konkurencji z przedsiębiorstwami działającymi na większą skalę w szarej strefie.⁶
     Badania małych i średnich przedsiębiorstw przeprowadzone dla Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych w grudniu 2003 roku wskazują, że nieuczciwa konkurencja ze strony szarej strefy zajmuje wysokie, siódme miejsce w rankingu najbardziej uciążliwych 18 barier dla funkcjonowania i rozwoju firm.⁷
     Działalność w szarej strefie sprzyja lekceważeniu prawa oraz traktowaniu państwa jako bezosobowego molocha, którego oszukiwanie jest dopuszczalne, a nawet jest podstawą do dumy.⁸
     Wg informacji prasowych⁹ w 2007 roku nie tylko szara gospodarka, ale również czarna gospodarka zwiększy produkt krajowy brutto krajów Unii Europejskiej. Wg zaleceń Eurostatu, w oficjalne liczby PKB będą włączane również szacunki pewnych grup działalności nielegalnej, a nawet przestępczej.
     Do PKB wliczane będą także: przemyt, prostytucja oraz produkcja narkotyków. Z tego względu nastąpi weryfikacja danych również za poprzednie lata. Włączenie szarej strefy do PKB powoduje zmniejszenie różnic pomiędzy wielkościami PKB w nowych krajach UE w stosunku do krajów zachodnich (ze względu na większą szarą strefę szacowaną także w Polsce) i jednocześnie wpłynie na wzrost obciążeń z tytułu płaconej składki do budżetu UE. Jest to kolejny, ważny argument na rzecz ograniczania szarej strefy.

---

¹ Kloc. K., Szara strefa w Polsce w okresie transformacji, Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych, GUS, Warszawa 1998, s. 8.
² Nowicka-Gorzelańczyk J., Zjawisko negatywne czy konieczne, Gazeta Prawna, numer jubileuszowy, październik 1995.
³ Blajer P., Zieliński W., Szary cień coraz dłuższy, "Rzeczpospolita" 2003, Nr 58, B1.
⁴ Za: J. Piński, K. Trębski; "Zrobieni na szaro", Tygodnik "Wprost", 2003, Nr 1053.
⁵ Nowicka-Gorzelańczyk J., Zjawisko negatywne czy konieczne, "Gazeta Prawna", numer jubileuszowy, październik 1995.
⁶ Chrościcki T., Szara strefa w gospodarce, "Prawo i Gospodarka - Puls Gospodarki" z 14 maja 1998 r., s. 3.
⁷ Błaszczak A., Powolne wychodzenie z cienia, "Rzeczpospolita" 2004, Nr 140, B1.
⁸ Kuziński St., Kilka odcieni szarości, "Prawo i Życie" z 23. 12.1995 r., s. 20.
⁹ Kowalski J.K., Szara strefa: produkcja i usługi za 133 mld złotych, "Gazeta Prawna" 2006 r., Nr 25, s. 9.

     Cieszymy  się,  że  do  grona   diecezjalnych   duszpasterzy   Służb   Celnych  i  Skarbowych z  nominacji  biskupa  Tadeusza  Rakoczego  ordynariusza  Diecezji  Bielsko-Żywieckiej, wszedł ks. Tadeusz Słonina ze Zgromadzenia Księży Salwatorianów.
     Ks. Tadeusz urodził się 23 listopada 1952 w Tokarni, święcenia kapłańskie przyjął w roku 1979, pracował w Polsce i za granicą, w latach 1979-1985 był wikariuszem, zaś od 1985 do 2004 r. ekonomem w Seminarium Salwatorianów Bagnie. Obecnie jest proboszczem w Parafii p.w. NMP Królowej Świata w Mikuszowicach Śląskich (ul. Startowa 16, 43-309 Bielsko-Biała tel. 033-8141113 i 0601-415783, www.parafiacyglas.pl).

     Stan personalny duszpasterzy Celników i Skarbowców w Polsce przedstawia się więc następująco:

     Urząd Kontroli Skarbowej w Katowicach (chyba jako jedyny w Polsce) posiada własny sztandar. Na awersie sztandaru jest wizerunek Patrona Celników i Skarbowców oraz napis: "Święty Mateuszu Patronie nasz módl się za nami". Na rewersie logo UKS wraz z napisem: "Urząd Kontroli Skarbowej w Katowicach". Sztandar towarzyszy wszystkim ważnym wydarzeniom i uroczystościom katowickiego UKS, przypominając o etosie pracy skarbowej.

     Czy przynależność do korpusu służby cywilnej w Polsce jest powodem satysfakcji jego członków? Okazuje się, że tak postawione pytanie nie należy do łatwych gdyż odpowiedź na nie nie jest wcale taka prosta.
     Niewątpliwie służba Ojczyźnie powinna być powodem satysfakcji jeżeli sumiennie wypełniamy swoje obowiązki w małych i w wielkich rzeczach. Należy jednak mieć na uwadze, że służba ta wymaga odwagi do postępowania zgodnego z prawdą zarówno w interesie obywatela jak i szeroko rozumianego dobra publicznego.
     Dotychczas żadne mechanizmy nie chroniły skutecznie służby cywilnej od różnych nacisków, zwłaszcza politycznych. Część pracowników sama szukała opiekunów politycznych z myślą o łatwiejszym awansie lub pozostaniu na zajmowanym stanowisku.
     Wśród pracowników różnych szczebli dominowała w niektórych obszarach postawa zachowawcza i pasywna gdyż właśnie taka najbardziej "opłacała się". Świadczą o tym m.in. obserwacje własne autora. Pracując dwadzieścia lat w administracji publicznej autor nie zetknął się nawet z jednym przypadkiem poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej z powodu wydania decyzji negatywnej, w tym także decyzji z naruszeniem prawa. Decyzje negatywne bywają bowiem rzadko kiedy przedmiotem wnikliwych kontroli i ocen ze strony jednostek nadrzędnych.
     Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja gdy wydawane były decyzje pozytywne, zwłaszcza o charakterze uznaniowym. Mając tę świadomość niektórzy pracownicy w trosce o tzw. "bezpieczeństwo własne" woleli z ostrożności przygotowywać decyzje negatywne wówczas, kiedy wystąpiły w trakcie prowadzonych postępowań jakiekolwiek wątpliwości, zwłaszcza o charakterze prawnym.
     Można byłoby podać wiele przykładów potwierdzających "opłacalność" postawy zachowawczej i pasywnej. Należy jednak pamiętać, że postawa taka nie służy rozwiązywaniu problemów. Dlatego też w służbie cywilnej powinno być w przyszłości miejsce wyłącznie dla ludzi godnych, tj. takich, którym można zaufać. Nie da się poznać człowieka po samym wykształceniu, ubiorze, wyglądzie fizycznym a nawet po jego mowie.
     Co można powiedzieć o przystojnych, elegancko ubranych, wykształconych, erudytach, którzy zamiast systematycznej rzetelnej pracy stosują spryt i czyimś kosztem chcą zyskać dla siebie niezasłużone korzyści, zwalając przy tym trudną pracę na innych?
     Czy można zaufać ludziom mało odważnym, przymilającym się, budującym misternie krąg układów i znajomości, nie potrafiącym opanować gniewu, chęci zemsty lub chęci chwalenia się bądź straszenia znajomościami i stosunkami?
     W służbie cywilnej potrzeba ludzi honoru, dobrze wykształconych, uczciwych, pozytywnie odważnych, słownych i pracowitych. Tylko tacy potrafią dobrze służyć nie dając się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężać. Do czynienia dobra potrzebna jest m.in. chęć i odwaga.
     Ci, którzy swe życie przepełnione bezinteresowną codzienną służbą wpisują w Krzyż Chrystusowy stają w jednym szeregu z tymi o których pozytywnie napisano na kartach historii Polski. "Sprawiedliwość jest tylko w piekle, w niebie jest miłosierdzie, a na ziemi krzyż" (G. von le Fort).

     Po świętach wielkanocnych celnik Leszek Hański wyrusza w samotną pielgrzymkę rowerową z Gdyni do Rzymu. Życzymy dobrej jazdy, dotarcia do celu i szczęśliwego powrotu do domu. Mamy nadzieję, że na łamach "Oblicza monety" pan Leszek opowie nam o najciekawszych przygodach.

Zmiany kadrowe w służbie celnej oraz w administracji skarbowej

     Od dłuższego czasu trwają zmiany kadrowe w Ministerstwie Finansów oraz w służbie celnej i w administracji skarbowej. Wiceministrem odpowiedzialnym za sprawy celne oraz podatkowe jest pan Marian Banaś - Wiceminister Finansów, a za sprawy kontroli skarbowej pan Paweł Banaś - Wiceminister Finansów, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Departamentem Administracji Skarbowej kieruje pan Jerzy Grygierzec.
     Powołano też kilkunastu nowych dyrektorów izb celnych, izb skarbowych oraz urzędów kontroli skarbowej. Nastąpiły też liczne zmiany na stanowiskach naczelników urzędów celnych oraz skarbowych. Ustępujący kierownicy jednostek organizacyjnych są wykorzystywani najczęściej jako eksperci w różnych trudnych zadaniach służby celnej oraz administracji skarbowej. Niektórzy przechodzą na emeryturę.