Spis treści:

     Przyzwyczailiśmy się do tego, że Naród Polski pielgrzymuje na Jasną Górę. Najwięcej Polaków nawiedza Częstochowskie Sanktuarium w sierpniu i wrześniu. Pracownicy  celni, finansowi i  skarbowi  pielgrzymują  tam w  2 sobotę września, "w okolicy"  Święta  Imienia Maryi,   wypadającego   w   kalendarzu   liturgicznym 12 września. W tym roku druga sobota miesiąca, to dzień 9 września, dzień Jubileuszowej, bo już dziesiątej Pielgrzymki.

     Gościem specjalnym Pielgrzymki będzie w tym roku J. E. Ksiądz Biskup Ryszard Karpiński, delegat Konferencji Episkopatu Polski do spraw Duszpasterstwa Emigracji.

Program jest tradycyjny:

11:00 - Eucharystia koncelebrowana z duszpasterzami diecezjalnymi w Kaplicy Cudownego Obrazu, pod przewodnictwem Księdza Biskupa.

12:00 - Katecheza - konferencja formacyjna w kaplicy  św. Józefa,  którą  wygłosi ks. Bp Karpiński na temat: "Duszpasterstwo Polonii",  a  dyskusję  poprowadzi ks. Kanonik Henryk Drozd - Duszpasterz Krajowy.

15:00 - Droga krzyżowa na wałach.

     Pielgrzymki zostały zapoczątkowane przez Sekcję Krajową Pracowników Skarbowych NSZZ "Solidarność". Od chwili powo­łania Duszpasterza Krajowego oraz Duszpasterstwa S.C.F.iS., koordynowane są przez ks. Henryka Drozda i otwarte są dla wszystkich wierzących pracowników służb celnych, finansowych i skarbowych Rzeczypospolitej Polskiej.

     W tym roku udział w pielgrzymce zapowiedział m. in. Pan minister Marian Banaś - Szef Służby Celnej i wiceminister, któremu podlega administracja podatkowa.

     Niewątpliwie etyka stanowi ważną część składową ludzkiej egzystencji. Jest swego rodzaju papierkiem lakmusowym sprawdzającym szacunek dla człowieka, którym ma się charakteryzować wszelkie ludzkie działanie. Ocenia, bowiem - patrząc z boku na wszelkie problemy - zasadność podejmowanych działań, jak też poszanowanie dla człowieka, który często jest podmiotem tego działania. "Osoba ludzka jest i powinna być zasadą, podmiotem i celem wszystkich urządzeń społecznych, ponieważ z natury swej koniecznie potrzebuje ona życia społecznego" (Gaudium et Spes n. 25).
     Ta soborowa zasada godności osoby ludzkiej stanowi podstawę etycznego patrzenia na relacje międzyludzkie. Celem jest, bowiem człowiek a nie zysk, jaki potrafi wypracować. To człowiek w swym działaniu i dążeniach jest podmiotem, a sam wypracowany zysk jest przedmiotem ludzkiego współistnienia.
     Zwracał na to nasza uwagę Sługa Boży Jan Paweł II. "Celem (...) przedsiębiorstwa nie jest wytwarzanie zysku, ale samo jego istnienie jako wspólnoty ludzi, którzy na różny sposób zdążają do zaspokojenia swych podstawowych potrzeb i stanowią szczególną grupę służącą całemu społeczeństwu. Zysk nie jest jedynym regulatorem życia przedsiębiorstwa; obok niego należy brać pod uwagę czynniki ludzkie i moralne, które z perspektywy dłuższego czasu okazują się przynajmniej równie istotne dla życia przedsiębiorstwa" (Centesimus annus n. 35).
     W "skarbówce" współistnieją ze sobą człowiek i zysk. Dobra wytworzone przez człowieka i sam człowiek. Podmiotem, więc działania jest człowiek, który wytwarzając dobra jednocześnie zobowiązany jest sankcją prawno - skarbową do określonych świadczeń na rzecz społeczeństwa. Społeczeństwo to w poczuciu szacunku dla dobra wspólnego nie może przedmiotowo traktować swoich członków. Człowiek, bowiem jako osoba - wytwórca zysku - ubogaca swym istnieniem całą społeczność i poszczególnych jej członków.
     Dostrzegamy jednak, wielokrotnie - co niesie codzienność ludzkiego życia - różnego rodzaju formy (kombinowania, załatwiania, unikania, uchylania się) naruszania prawa w tym regulacji skarbowych. Niesie to za sobą konsekwencje skutkujące podjęciem określonych działań o charakterze karno dyscyplinującym. Te działania jednak nigdy nie mogą nam przysłonić podmiotowego traktowania człowieka szanując Jego godność jako osoby. Godność, bowiem jest wartością dana człowiekowi przez Stwórcę, który chciał Go dla Niego samego wpisując w duszę ludzką niezatarty znak swojego obrazu i podobieństwa.
     Patrząc z uznaniem na tak wielu, "skarbowców", którzy w utrudzeniu pełnią swoją społecznie ważną misję służącą dobru Państwa i jego obywateli, wyrażam uznanie i szacunek dla ich codziennego poświęcenia. W człowieku jest wiele dobra i życzliwości. Potrzeba jedynie dostrzec tę prawdę i przełożyć na relacje międzyludzkie. Nawet wtedy, kiedy należy wymierzyć słuszną karę, zasada wychowania mówi, trzeba to zrobić z miłością i szacunkiem dla człowieka piętnując jedynie zło, a szanując i ochraniając człowieka.

     Pojęcie "etyka" w użyciu powszechnym odnosi się do zasad ludzkiego życia. Możemy więc mówić o etyce funkcjonariuszy celnych, etyce lekarskiej itd.
     Niezależnie od jakichkolwiek różnic w definiowaniu, należy podkreślić, iż etyka jako szeroko rozumiany drogowskaz moralność nie jest kwestią opinii. Można śmiało powtórzyć za Platonem - że działania są absolutnie słuszne lub nie są. Takim obiektywnym moralnym prawem jest np. nie zabijaj, nie kradnij. Chrześcijanie mają świadomość nadzwyczajnej opierającej się przemijaniu aktualności Dekalogu.
     Teologia przyjęła, zgadzając się z Platonem, że istnieją prawa moralnie absolutnie obiektywne. Warto pamiętać o tym, iż postępowanie człowieka jest prawdziwie moralne, gdy wynika z wolnego wyboru. Konieczna jest zdolność rozróżniania co słuszne, a co nie.
     Nie zawsze jednak wiemy jak zachować się w sytuacji trudnej do oceny. Platon widzi sposób rozwiązania trudności w nabywaniu wiedzy. Dlatego ważna jest odpowiednia edukacja etyczna w każdym środowisku zawodowym. Musimy bowiem wiedzieć dlaczego warto znać zasady etyki i postępować moralnie.
     Tylko wtedy będziemy dokonywać słusznych wyborów, gdy będziemy przekonani o ich sensie. Tu przychodzi nam z pomocą filozofia Kanta, który uważa ludzi za racjonalnych i wskazuje, iż winni prowadzić życie tak, jakby ich zachowanie miało stać się powszechnie obowiązującym prawem. Oznacza to, iż każdy ludzki czyn należy rozważyć według zasady: "Co mógłby wywołać stając się normą?".
     Odpowiedzmy więc sobie na pytanie: czy chcielibyśmy aby zabójstwo, kradzież, korupcja, mobbing stały się powszechnie akceptowane? Najłatwiej nam to przyjdzie zrozumieć poprzez maksymę: "Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe". Nikt z nas w głębi serca i duszy nie chce być krzywdzony, okradany, lekceważony.
     Ponadto człowiek ma wewnętrzną zdolność poznawania świata wartości dzięki sumieniu. Sumienie jest świadomością moralną osoby. Dzięki sumieniu odkrywamy co należy czynić, a czego unikać. Tym samym poznajemy sens solidarności, sprawiedliwości, troski o środowisko. Owszem życie każdego z ludzi to ciągłe wybory pomiędzy dobrem, a złem.
     Tę prawdę potwierdza Ewangelia przykładem kuszenia Chrystusa na pustyni. Zgodnie z nauką chrześcijańską człowiek, aby dokonać właściwego wyboru musi być świadomy ułomności ludzkiej natury - skłonności do czynienia zła. Jeśli tego zjawiska nie zobaczy, pogrąży się w świecie złudzeń. Na szczęście jednak ta sama ludzka natura posiada siłę kierującą ku dobru. Ta siła to sumienie!

     18 kwietnia 2006 roku rozpoczęła się rowerowa pielgrzymka inspektora celnego Leszka Hańskiego na trasie Gdynia - Rzym. Leszek jest funkcjonariuszem Urzędu Celnego w Gdyni. Swoją wyprawą uczcił pierwszą rocznicę śmierci Papieża - Polaka, Ojca Świętego Jana Pawła II.

     Trasa jaką pokonał liczyła 3023 kilometry i przebiegała przez Słowację i Austrię do Włoch. Zapał nie okazał się słomiany, bowiem został skutecznie zrealizowany! Ważne jest to, iż oprócz wygranej z własną fizyczna słabością (a jak mówił, były takie momenty) pielgrzymka ta wniosła w jego serce wiele wartościowych doznań.

     Pokonał trudności i dotarł do celu, bo mimo wszystko UWIERZYŁ w cel, uwierzył w ludzi, uwierzył w tego, który jest Najwyższym Celem. Im większy był trud, tym większa nagroda i to nie tylko duchowa - Leszek spotkał mnóstwo bezinteresownych ludzi, którzy swoim życzliwym słowem i czynem wzmacniali w nim wiarę w człowieka i Boga.

     Leszek Hański w dniu 19 czerwca br. szczęśliwie dotarł do Rzymu, a w dniu 21 czerwca mogliśmy widzieć go w telewizji na Placu Świętego Piotra, jak pozdrawiał biało-czerwoną flagą Ojca Świętego Benedykta XVI. Leszek w dniu 25 czerwca pożegnał się z Rzymem i przepełniony wrażeniami wyruszył w drogę powrotną do Polski.

     Dziękujemy Ci Leszku za Twoją Pielgrzymkę, którą traktujemy jako wkład w ideę duszpasterstwa celników. Twoja podróż zmusza nas do refleksji i daje nam wiele do myślenia.

     Zdobycze starożytnych w dziedzinie podatków, były wzbogacane, co do ilości form i techniki podatkowej szczególnie w dobie Oświecenia, a następnie "udoskonalane" w szybkim tempie wraz z rozwojem gospodarki rynkowej. Proces ten trwa po czasy współczesne. Przełomowym momentem w historii podatków było wprowadzenie w Anglii pod koniec XVIII wieku podatku dochodowego (income tax).
     Współczesne podatki dochodowe są znacznym stopniu wzorowane na tym podatku. Początkowo podatek ten naliczano od całego dochodu jednostki. Następnie zaczęto uwzględniać źródła dochodów podatnika i oddzielnie naliczać podatki od użytkowania nieruchomości, od kapitału, od działalności gospodarczej oraz od plac. Wzorując się na dość rozbudowanej liczbie podatków również w innych krajach wprowadzano podatki dochodowe. W Prusach podatek dochodowy obejmował cały dochód podatnika, bez względu na źródło jego pochodzenia. Wysokość dochodów dla potrzeb tego podatku ustalano po odjęciu kosztów uzyskania dochodów pomniejszonego o minimum wolne od opodatkowania, od tzw. dochodu czystego naliczano podatki. Rozwiązanie wprowadzone w Prusach było wzorem dla wielu państw w tym i dla Polski.
     W początkach państwa polskiego dochody panującego opierały się na systemie tzw. danin. Podstawowym świadczeniem na rzecz państwa była danina z gospodarstwa (zagrody) nazywana podwornym lub podymnym. Najczęściej uiszczano ją w bydle rogatym i zbożu (tzw. osep). Osobną daninę stanowiła tzw. danina opolna, uiszczana w formie zryczałtowanej w postaci 1 krowy i 1 wołu od opola. Z kolei służebność komunikacyjna polegała na obowiązku dostarczenia koni i wozów dla panującego, np. dla przewozu ładunków, tzw. powóz i podwoda.
     W drugiej połowie XVI wieku wprowadzony został dość wydajny podatek łanowy, nakładany na właścicieli ziemskich. Obok niego znaczące źródło dochodów było szosowe, pobierane od nieruchomości miejskich. Pobierano również czopowe, mające charakter akcyzy nakładanej od ilości trunków. Z tego okresu pochodzi również pogłówne, w Polsce pobierane wyłącznie od ludności żydowskiej, z czasem zmienione na kontrybucję stosowaną od określonego kontyngentu.
     Okres zaborów pomimo złej koniunktury ku zmianom podatków był okresem rozbudowywania systemu podatkowego. Szczególne osiągnięcia w tym zakresie miał Drucki - Lubecki, minister skarbu Królestwa Kongresowego w latach 1821-1830, który ściągał dochody na rzecz Królestwa poprzez wprowadzanie różnych form podatków, np. opłaty celne, podatki od wódki i soli.
     Instytucja poborcy podatkowego - egzekutora publicznego ma swoje korzenie tak jak i podatki w czasach starożytnych i jest nieodłącznie związana z państwem, władzą publiczną i daninami publicznymi W starożytności potwierdzeniem wywiązywania się z obowiązku uiszczanych danin na rzecz panującego była zgodność nacięć na deszczułce podatnika i deszczułce poborcy podatkowego. W starożytnym Egipcie wspomniany podatek od oleju jadalnego pobierany był przez urzędników tzw. scribes, którzy byli upoważnieni do przeprowadzania rewizji w domostwach w celu ustalenia, czy do przygotowania żywności nie stosuje się produktów zastępujących olej.
     W państwach starożytnych korzystano dość często z instytucji dzierżawy wpływów podatkowych. Polegała ona na tym, że dzierżawcy podatków zobowiązywał się do zapłaty na rzecz panującego (państwa) określonej z góry kwoty podatków, które na mocy udzielonych pełnomocnictw władcy i w jego imieniu egzekwowali od podanych. Ta forma poboru prowadziła w praktyce do znacznych nadużyć i była powodem oporu podanych przybierając zwłaszcza na terenach pobitych przez te państwa, nawet formę powstania zbrojnego. Dlatego dzierżawcy podatków w Rzymie zwani publicanes cieszyli się bardzo złą opinią. Charakterystyczną cechą tego okresu, w którym opierano się na uiszczaniu danin w formie rzeczowej czy też na świadczonych usługach było stworzenie dość rozbudowanej administracji skarbowej. Do jej obowiązków należało poza ściąganiem danin także zarządzanie kopalniami, kamieniołomami i innym majątkiem publicznym łączne z zabezpieczeniem panującego w niezbędne materiały dla budowli i inwestycji publicznych.

     Pielgrzymowanie ma swoje korzenie w praktykowaniu Drogi Krzyżowej. Przypomina sens życia, jego przemijalność na ziemi i wieczność w niebie. Polacy pielgrzymują na Jasną Górę przez cały rok, a szczególnie w sierpniu i wrześniu. Celnicy i Skarbowcy pielgrzymują od 10 lat w II sobotę września, najbliższą świętu Imienia Maryi. W tym roku jest to dzień 9 września.
     Pielgrzymujemy, a nie udajemy się na wycieczkę. Pielgrzymowanie związane jest z trudem, a nie z przyjemnościami życia. Wymaga wcześniejszego duchowego przygotowania pielgrzymów, o co zabiega nasze Duszpasterstwo.
     Początkowo pielgrzymki organizowane były spontaniczne przez pewną grupę członków Solidarności Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych. Przewodniczącym Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych był wówczas Sławek Dworski. Mocno w organizację pielgrzymki włączają się m. in. Jurek Tchórzewski oraz Jurek Kosowski, a także inni pracownicy służb skarbowych, w tym nowy przewodniczący Tomek Ludwiński. Takie mocne zaangażowanie poszczególnych urzędników państwowych bardzo cieszy.
     Jednym z wymiarów duchowych tego pielgrzymowania na Jasną Górę była myśl o utworzeniu duszpasterstwa pracowników skarbowych. Pierwsze takie duszpasterstwa powstały w Diecezji Siedleckiej oraz w Diecezji Bydgoskiej, potem także w innych diecezjach. Na tej bazie powstało Duszpasterstwo Krajowe, a Duszpasterzem Krajowym został ks. Kanonik Henryk Drozd.

     W chwili obecnej pielgrzymujemy na Jasną Górę do stóp Matki Boskiej Częstochowskiej w sposób zorganizowany. Oprócz duszpasterstw diecezjalnych złączonych w Duszpasterstwo Krajowe, w pielgrzymowaniu biorą udział także różne organizacje pracowników celnych oraz skarbowych, w tym Sekcja Krajowa Pracowników Skarbowych NSZZ "Solidarność".
     Dla wszystkich pielgrzymów źródłem mocy jest krzyż i płynące z krzyża łaski. Celnicy i Skarbowcy nie wstydzą się krzyża. Krzyż jest obecny w ich domach, zaczyna być obecny w pracy, w sercach, w działaniu,... Krzyż to znaczy poświecenie swego życia dla innych, krzyż to solidarność i pomocniczość, to jedni z drugimi, a nie jedni przeciwko drugim,... Za sprawą Krzyża Chrystusa został pokonany szatan, została przezwyciężona śmierć, została przywrócona nadzieja, zostało nam zostawione światło, światło pokoju i mocy, mocy Ducha Świętego.
     Wybierając się na Pielgrzymkę zaproponujmy udział naszym domownikom, koleżankom i kolegom z pracy. Pielgrzymowanie ma sens wówczas, gdy pielgrzymujemy razem, wspólnie, gdy pielgrzymujemy Drogą Krzyżową, gdy niesiemy w darze Matce Bożej nasze zmartwienia i kłopoty, nasze nawrócenie.

     Zatrzymajmy się nad biblijnymi wątkami Drogi Krzyżowej. Piłat nie chce wydać wyroku śmierci, nie przekonują go skargi i anonimy, Szymon z Cyreny nie chce nieść krzyża  za  Chrystusa,  trzeba  było  go  do  tego  przymusić.   To  Weronika   ociera   twarz   Chrystusowi, a niewiasty plączą nad swymi dziećmi. To w ręce Matki Chrystusa wraca ciało jej syna po pielgrzymim szlaku, umęczone, sponiewierane, zakrwawione, bez życia,... To święte ciało zostało złożone w grobie by zmartwychwstać i zwyciężyć śmierć, piekło i szatana.
     Jan Paweł II był Pielgrzymem Świata i dał przykład pielgrzymowania. Sam pielgrzymował do wszystkich sanktuariów świata. Pielgrzymował, aby Krzyż Chrystusa był obecny w naszej Ojczyźnie, był obecny w naszych katolickich domach, w salach szkolnych, w szpitalu, w miejscu pracy, przy polskich drogach, by Krzyż był obecny w naszym życiu, by był obecny w naszym Narodzie. Ojciec Święty Papież Polak mówił stale "kto krzyż odgadnie, ten nie upadnie" oraz "Bądź pozdrowiony Krzyżu Chrystusa".

MForum: Musimy zacząć od siebie

     Ukazał się bardzo interesujący - już Nr 14 - Biuletynu Ministerstwa Finansów pt. Forum (marzec-czerwiec 2006),  z  obietnicą  dalszego  regularnego  wydawania  oraz  z  wywiadem  z p. Wicepremier Zytą Gilowską - zapowiadającym gruntowną reformę finansów publicznych. "Zmieniając jak najmniej, zmienić wszystko" - oto koncepcja nowoczesnej regulacji finansów publicznych. Obecny kształt finansów publicznych w dwóch trzecich tkwi korzeniami w PRL - jest niewydajny, niewydolny i marnotrawny i w wielu przypadkach korupcjogenny. Musimy zacząć od siebie, czego przykładem jest wdrażanie programu "Tanie państwo" w administracji państwowej resortu Ministerstwa Finansów - wynika z wywiadu. Poszukiwanie oszczędności trwa "czy to będzie oznaczało zmniejszenie zatrudnienia, czy zmniejszenie wynagrodzeń, pokaże praktyka".

Skąd mamy na wydatki - wszyscy płacimy podatki

     Akcja pod tym znamiennym tytułem stała się bardzo popularna w naszej Ojczyźnie. Pomysł do Polski przyszedł ze Szwecji, gdzie przeprowadzono wśród osiemnastolatków ankietę, w której zadano pytanie czy niepłacenie podatków jest rzeczą nieetyczną.
     Okazało się, że niepłacenie podatków nie jest problemem nieetycznym. Zwykle zdyscyplinowani Szwedzi zrozumieli, że potrzebna jest edukacja społeczna od jak najwcześniejszego wieku dzieci. Przeprowadzona akcja przyniosła wymierne efekty - wzrosła świadomość dzieci i młodzieży. Wykorzystując te ważne doświadczenia szwedzkie rozpoczęto podobną akcje w naszym kraju.
     Pierwszą akcję przeprowadzono w województwie pomorskim. Obecnie jest to już dobrze przygotowana akcja ogólnopolska. Przyjęto cykl dwuletni - w ciągu dwóch lat (w roku szkolnym 2004/2005 oraz 2005/2006) przeprowadzono akcję edukacyjna we wszystkich polskich szkołach z jednego rocznika. Podatków uczono poprzez zabawę: krzyżówki, rebusy, konkursy, plakaty,...Akcja trwa...

Pomogli dzieciom

     Urzędnicy skarbowi z woj. lubelskiego w trzynastej z kolei akcji charytatywnej pt. "Pomóż Dzieciom Przetrwać Zimę" zainicjowanej przez p. Redaktor Ewę Dados z Radia Lublin przekazali najmłodszym ponad dwie tony darów rzeczowych. Do Akcji włączyli się pracownicy Izby i urzędów skarbowych województwa lubelskiego.
     Obecnie Akcja ma wymiar ogólnopolski. Jej głównym organizatorem jest Główny Społeczny Komitet organizacyjny Akcji, działający przy Polskim Radiu Lublin S.A. i Telewizji Polskiej S.A. Oddział w Lublinie. Akcja odbywa się zawsze pod koniec roku. Jej punktem kulminacyjnym jest Boże Narodzenie. Akcji zbierania darów towarzyszą imprezy kulturalne, sportowe, itp. Jest to wymierny wyraz pomocniczości, której tak bardzo brakuje wśród naszego społeczeństwa.

Nowy Duszpasterz Diecezjalny

     Ksiądz Bp Jan Śrutwa - Biskup Ordynariusz Zamojsko-Lubaczowski stosownie do potrzeb pastoralnych Diecezji mianował ks. Dr Andrzeja Niedużaka - dyrektora Domu Księży Seniorów w Biłgoraju Kapelanem Pracowników Skarbowych. Na owocne wypełnianie tej funkcji z serca pobłogosławił i polecił opiece Matki Odkupiciela - Patronki Diecezji Księdza Doktora i rodzące się nowe Duszpasterstwo Diecezjalne Pracowników Służb Skarbowych ziemi zamojskiej.

     Urzędnik państwowy narażony jest ze strony świata biznesu na korupcję. Często sam jest także powodem korupcji, stopniowo na korupcje się godzi. Łacińskie słowo "corruptio" znaczy "zepsucie", "uwiedzenie", "przekupstwo". Słowo korupcja określa więc negatywne zjawiska występujące w różnych formach i obejmuje różne sfery życia. Jest najczęściej kojarzona z pewną formą nadużywania urzędu publicznego lub firmy dla własnych korzyści prywatnych lub swoich bliskich.
     W języku potocznym korupcja obejmuje wiele różnych form negatywnych zjawisk społecznych tego typu jak protekcjonizm, nepotyzm, defraudację, malwersację, nieuczciwe pośrednictwo, wykorzystywanie zajmowanego stanowiska dla celów prywatnych, także wykorzystywanie władzy publicznej dla osiągania osobistych korzyści.
     Jedną z trudności opisu tego zjawiska jest jego tło, nieuchwytne do dokładnego opisu. Wśród form korupcji wyróżnia się korupcję urzędniczą (w tym skarbową i celną), komercyjną (przedsiębiorców) i polityczną (przekupywanie wyborców). Często korupcja jest zjawiskiem systemowym i sięga nawet podstaw ustroju państwa, jak to miało miejsce w ustawie medialnej przez dodanie niewinnej na pozór frazy "i czasopisma".
     Trudno jest uporządkować sferę finansów publicznych, trudno jest przeforsować w Sejmie ustawy normujące w sposób sensowny cło i podatki. W takich działaniach występują całe grupy ludzi działające w swym prywatnym interesie, nie troszczące się o dobro publiczne. Wszystko sprowadza się do gry interesów już od chwili stanowienia prawa. Pojawiają się wówczas najpierw niepozorne kwiatki i bombonierki, potem jest malutki prezencik dla urzędnika, a wreszcie łapówka pieniężna, rzeczowa lub stanowiskowa.
     W poważniejsze zjawiska korupcyjne zamieszane są mafie i inne zorganizowane grupy przestępcze. Formy praktyk korupcyjnych to m.in.: kreowanie luk prawnych przez kręgi kancelarii prawniczych, wręczanie łapówek za obietnice osiągnięcia korzyści lub obniżenia kosztów, urządzanie awarii sprzętu, przerwy w dostawie produktów, płatności finansowych, informacji. Jest też kradzież własności publicznej, handel wpływami gospodarczymi i politycznymi, ustanawianie przywilejów, załatwianie rent, naciąganie państwa na zbędne wydatki, pranie pieniędzy, ustawianie zamówień publicznych dla określonych firm i wiele innych.
     Papież Jan Paweł II zwracał uwagę, że korupcja w pierwszym względzie przysparza biedy w sferach najuboższych, gdyż w konsekwencji umniejsza budżet państwa przede wszystkim w sferach socjalnych, stąd wchodzący w zachowanie korupcyjne pomagają bogatym, a szkodzą biednym.
     Korupcja w naszej Ojczyźnie spotyka się z naganą, ale nie jest wyeliminowana w sposób prawny. Stąd też potrzebna jest nie tylko odnowa moralna Polaków, ale przede wszystkim budowa podstaw IV Rzeczypospolitej, przez zmiany strukturalne, w tym zmiany w zakresie finansów publicznych. Sama kontrola finansów publicznych nie zlikwiduje korupcji. Ważniejsze są postawy społeczne urzędników i przedsiębiorców. Moralne postawy tych ludzi winny być bardziej zauważane i nawet promowane.
     W urzędzie skarbowym, w urzędzie celnym, w izbie skarbowej, czy też w izbie celnej powinny być wskazywane i promowane postawy klientów dbających o uczciwość, nawet kosztem mniejszych zysków, jak też postawy urzędników służących krajowi uczciwością i pracowitością. Państwo i społeczeństwo musi skutecznie eliminować "załatwiaczy" i ich cwaniactwo.