Spis treści:

     Już  po  raz  jedenasty   Jasna  Góra  zgromadzi  pracowników  Służb  Celnych  Finansowych i Skarbowych na kolejnej Pielgrzymce Ogólnopolskiej.
     Pierwsza Pielgrzymka miała miejsce w 1997 r. Jej inicjatorem była Sekcja Krajowa Pracowników Skarbowych NSZZ "SOLIDARNOŚĆ". Wzięli w niej udział przeważnie członkowie Solidarności, ich rodziny i sympatycy. Znaczącą rolę w jasnogórskich spotkaniach miała także Fundacja Skarbowości im. Jana Pawła II powołana do życia w Bydgoszczy przez Sławomira Dworskiego i ks. Ryszarda Pruczkowskiego. Od początku Pielgrzymka odbywa się w drugą sobotę września, w "okolicach" Święta Imienia Maryi obchodzonego 12 września. Poprzedza ona lokalne  obchody  dnia  św.  Mateusza  Apostoła,  Patrona  Pracowników  Celnych,  Finansowych i Skarbowych, wypadające 21 września.
     W tym roku organizatorami Pielgrzymki są Duszpasterstwo Krajowe Służb Celnych Finansowych i Skarbowych oraz Ordynariat Polowy Wojska Polskiego. Na Jasną Górę przybędą Pielgrzymi w dniu 8 września w  Święto  Narodzenia  Matki  Bożej.  Niektórzy  wybierają  się  już w przeddzień - w piątek 7 września, by wziąć udział w wieczornym Apelu. 8 września to dzień Odpustu  Jasnogórskiego,  dlatego   program   naszej   Pielgrzymki   będzie   nieco   zmieniony w porównaniu z poprzednimi:

10:30  -   Gromadzimy się na Błoniach Jasnogórskich, najlepiej w miejscach oznaczonych znakami Służb Celnych i Skarbowych. Grupy pielgrzymkowe, które przybędą, mogą także (podobnie, jak w roku ubiegłym) posiadać własne znaki, lub transparenty identyfikacyjne. Postarajmy się więc być razem.

11:00  -   Przywitanie pielgrzymów z całej Polski, w tym z poszczególnych Izb i Urzędów Skarbowych i Celnych. Uroczysta koncelebrowana suma odpustowa na Wałach Jasnogórskich, w której weźmiemy udział.

12:30  -   Spotkanie   pracowników   Służb   Celnych,  Finansowych  i  Skarbowych  w  Auli O. Kordeckiego, połączone z katechezą, którą wygłosi Ordynariusz Polowy Wojska Polskiego Ksiądz Biskup Tadeusz Płoski. Po katechezie wystąpienia innych Honorowych Gości.

13:30  -   Przerwa. Okazja do zwiedzania Jasnej Góry, koleżeńskich spotkań i posiłku.

15:15  -  Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich. W tym roku rozważania Drogi Krzyżowej przygotują i odczytają pracownicy IS Lublin. (OO. Paulini proponują, aby w tym roku skorzystać z nagłośnienia zainstalowanego na całej trasie Drogi - słyszalność więc będzie dobra).

     Na zakończenie błogosławieństwo i rozwiązanie Pielgrzymki.
     Już dziś zaplanujmy czas, aby wziąć udział w naszym ogólnopolskim spotkaniu. Wkrótce podamy więcej szczegółów dotyczących Pielgrzymki.

ks. Henryk Drozd - duszpasterz krajowy

1. KAPLICA MATKI BOŻEJ

     Otoczony kultem Wizerunek Matki Bożej Jasnogórskiej, był ośrodkiem, wokół którego rozbudowano zespół obiektów sakralnych. Pierwotnie Obraz został umieszczony w drewnianym kościółku, który Paulini otrzymali w 1382 r. z rąk księcia Władysława Opolczyka. W latach 1642 - 1644 dołączono do gotyckiej kaplicy trójnawową budowlę barokową, typową dla polskiej architektury  z  przełomu  okresu manieryzmu i baroku,  często określaną jako styl lubelski. Dziś zalicza się ją do czołowych dzieł polskiego budownictwa doby kontrreformacji.

     Wśród pięciu ołtarzy tej części Kaplicy na szczególną uwagę zasługuje ołtarz Jezusa ukrzyżowanego z cennym krucyfiksem z końca XV w., wykonanym w szkole Wita Stwosza. Ściany tej części Kaplicy pokryte są licznymi wotami, będącymi świadectwem wdzięczności za cuda i łaski otrzymane za pośrednictwem Matki Bożej.
     Wkrótce kościół ten okazał się niewystarczający dla potrzeb miejsca pielgrzymkowego, jakim szybko stała się Jasna Góra. Dlatego też za panowania Władysława Jagiełły i jego żony, św. Jadwigi, zbudowano gotycką kaplicę stanowiącą obecnie prezbiterium, oddzielone od reszty świątyni kratą gdańską z 1644 roku. W prezbiterium tym znajduje się hebanowy ołtarz barokowy ze srebrną dekoracją rzeźbiarską z 1650 r., ufundowany przez wielkiego kanclerza koronnego Jerzego Ossolińskiego. Srebrna zasłona, która zakrywa Cudowny Wizerunek, pochodzi z 1673 roku.

1. Ołtarz z Obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej 2. Krata oddzielająca prezbiterium od nawy centralnej 3. Ołtarz z Pietą 4. Ołtarz Ofiarowania Matki Bożej 5. Ołtarz Nawiedzenia św. Elżbiety 6. Ołtarz Zwiastowania 7. Ołtarz Narodzenia Matki Bożej 8. Ambona 9. Ołtarz z Ukrzyżowanym 10. Witraże 11. Zakrystia

     Trzecia część Kaplicy została dobudowana w 1929 r. na miejscu XVIII-wiecznego przedsionka. Filary i ściany tej trójnawowej budowli obłożone są ryngrafami i tablicami wotywnymi, głównie żołnierzy polskich ze wszystkich frontów świata oraz męczenników poległych w walce o wolną Polskę w okresie komunizmu.
     W niszy lewej ściany umieszczona jest urna z prochami Ojca Augustyna Kordeckiego - bohaterskiego obrońcy Jasnej Góry. Kaplica Matki Bożej jest sercem Jasnej Góry, szczególnym miejscem Eucharystii, modlitwy, sakramentu pojednania, duchowych przeżyć i nawróceń.

2. BAZYLIKA PW. KRZYŻA ŚWIĘTEGO I NARODZENIA NMP

     Kościół pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, wybudowany został na początku XV wieku. Początkowo była to trzyprzęsłowa budowla jednonawowa, z dwuprzęsłowym wydłużonym prezbiterium. Po prawej stronie od zachodniego wejścia do kościoła, przy północnej ścianie nawy usytuowana była pierwotna wieża. Zarówno kościół, jak i fundowana wcześniej, bo pod koniec XIV wieku, przez króla Władysława Jagiełłę, kaplica Matki Bożej, mieszcząca Cudowny Obraz, połączona była z krużgankiem pierwotnego założenia klasztornego. Krużganek zaś połączony był z kościołem. Pomiędzy kościołem a kaplicą Matki Bożej znajdowała się pierwotna kaplica św. Pawła Pierwszego Pustelnika, Patriarchy Zakonu Paulinów, zaś na wschód od niej zakrystia. Na piętrze krużganku klasztornego umieszczone było dormitorium zakonników.

     Ten typ architektonicznego założenia klasztornego przejęli paulini z Węgier, skąd przybyli na Jasną Górę w 1382 r. W drugiej połowie XV wieku, ten jednonawowy początkowo kościół został rozbudowany, dobudowano trójnawowy korpus, tak, że wcześniejsza jednonawowa budowla stała się wydłużonym prezbiterium. Kościół posiadał wyposażenie, na które składał się zespół ołtarzy, z ołtarzem głównym wykonanym w stylu manieryzmu, jak też i z organów. Niestety to wyposażenie zmieniające się na przestrzeni wieków, w swej różnorodności stylów spłonęło w czasie pożaru w roku 1690.
     Obecna bazylika jest dziełem sztuki barokowej, powstałym w latach 1692-1695 i 1706-1728. Sklepienia nawy głównej, prezbiterium, oraz naw bocznych pokrywają freski Karola Dankwarta z końca XVII wieku. Otacza je wspaniała dekoracja stiukowa. Tematyka malowideł w prezbiterium nawiązuje do tytułu kościoła, jakim jest historia znalezienia i tryumfu Krzyża Świętego. W nawie głównej i nawach bocznych malowidła przedstawiają chwałę Maryi i Jej cnoty.
     Ołtarz główny przedstawia scenę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Kompozycyjnie podzielony jest na dwie strefy. W centralnym miejscu znajduje się scena Wniebowzięcia, Maryja uniesiona jest do nieba, u góry zaś Trójca Święta czekająca z koroną chwały. Całość utrzymana jest w stylu baroku, niezwykle dynamicznego. Nad głównym ołtarzem wisi srebrna lampa ufundowana przez królową Marię Sobieską "Marysieńkę". Do południowej nawy bocznej przylegają trzy XVII-wieczne kaplice: św. Pawła Pierwszego Pustelnika (zwana też kaplicą Denhoffów), oraz dwupoziomowa kaplica, u góry Najświętszego Serca Pana Jezusa, dolna Świętych Relikwii. Do bazyliki prowadzi wejście przez XVII-wieczną kruchtę pod wieżą, w której znajduje się kaplica św. Antoniego Padewskiego. W bazylice znajdują się wspaniałe duże organy, posiadające 105 głosów. Stół gry ma 4 manuały. Szafa organowa jest rekonstrukcją XVIII- wiecznych organów, same zaś organy pochodzą z 1956 roku.

3. WIEŻA

Ponad jasnogórskim zespołem architektonicznym góruje smukła wieża, do niedawna najwyższa w Polsce (obecnie najwyższa  w  sanktuarium  Maryjnym  w  Licheniu - 141 m.). Ma 106 m. i 30 cm wysokości. To piąta wieża w historii sanktuarium. Dolna część pochodzi z 1714 r., natomiast jej szczyt z pocz. XX w. Całość jest niezwykle spójna i nosi cechy baroku.      Nad pierwszą kondygnacją umieszczony jest zegar, który posiada tzw. Carllion, czyli Kuranty, 36 dzwonów i dzwonków, które  co  kwadrans  wygrywają  melodie  pieśni maryjnych, w innych okresach roku liturgicznego także kolędy i pieśni wielkanocne. Na narożnikach środkowej kondygnacji ustawione  są  4  figury:  św. Pawła Pierwszego Pustelnika, św. Floriana, św. Kazimierza, i św. Jadwigi Królowej. Najwyższą, piąta kondygnację, na którą prowadzi 516 stopni, zdobią  posagi  doktorów  kościoła:  św.  Leona  Wielkiego, św. Grzegorza z Nazjanzu, św. Augustyna i św. Ambrożego.

     Iglicę  wieży  wieńczy  kruk  z  bochenkiem  chleba  w  dziobie, oraz metalowa chorągiewka z monogramem imienia Najświętszej Maryi Panny, a najwyżej znajduje się krzyż, którego palące się w nocy lampy są symbolem światła i mocy płynącej z tego świętego miejsca. W 2000 roku wieża została całkowicie odrestaurowana.

4. SKARBIEC

W latach 1649-53 wzniesiono nad zakrystią specjalne pomieszczenie pełniące funkcję skarbca. Jego obecny wystrój pochodzi  z  początku  XX  wieku, i jest dziełem architekta Adolfa Szyszko-Bohusza. W skarbcu zgromadzone są dary zwane, wotami,   o  różnym  charakterze i wymowie.      Obok eksponatów o wielkiej wartości artystycznej, jak mon-strancje, kielichy, czy biżuteria, znajdują się inne, mające walor pamiątkowy i uczuciowy, zawie-rające cząstkę ludzkiego życia, cierpienia, radości, doznanych łask.

     Do tych ostatnich należą na przykład dary więźniów obozów zagłady, zesłańców, internowanych przez systemy totalitarne. Wszystkie te wota, bez względu na ich wartość materialną mówią nie tyle o zamożności ofiarodawców, ile o wdzięczności ich serc. Skarbiec jest przede wszystkim symbolem wiary pokoleń, które przez ponad sześć wieków składały dary Jasnogórskiej Pani. Najstarsze pamiątki sięgają XIV wieku, a jego najwspanialszy okres rozwoju przypada na koniec XVII i pierwszą połowę XVIII wieku.
     Pomimo wojen i ponad stuletniej niewoli narodowej większa część wotów zachowała się do czasów współczesnych. Na początku XVII wieku paulini założyli księgi inwentarzowe, do których wpisywane są, aż do czasów obecnych, wszystkie ofiarowane przedmioty.
     Tak więc już w drugiej połowie XVII wieku skarbiec stał się muzeum artystycznych wyrobów złotniczych, tkackich, jubilerskich i płatnerskich.

5. SALA RYCERSKA

W 1647 roku w południowym skrzydle, na pierwszym piętrze klasztoru jasnogórskiego wybudowano obszerną reprezentacyjną salę. Założona na planie wydłużonego prostokąta, nakryta barokowym sklepieniem z lunetami, była w pierwotnym zamiarze reprezentacyjnym salonem, w rodzaju sali dysput konwentu, jego zebrań, kapituł oraz uroczystości, na które zapraszano znakomitych gości, którymi byli panujący, oraz różni dostojnicy kościelni i świeccy.      W tym czasie nazywana była Salą Dysput Teologicznych. Nazwa ta charakteryzuje jej podstawowe przeznaczenie - z racji wielkich uroczystości, tak religijnych, jak i wewnętrznych, zakonnych, zbierali się tutaj zakonnicy i zaproszeni goście, aby wysłuchać wykładów z zakresu filozofii, teologii, Pisma św., prawa kanonicznego, oraz teologii życia wewnętrznego.      Wykształceni zakonnicy dyskutowali na te tematy, wykazując się posiadaną wiedzą, często zdobytą na studiach zagranicznych. Należy pamiętać, że od XVII w. na Jasnej Górze istniało tzw. Studium Generale, gdzie przygotowujący się do święceń kapłańskich klerycy zdobywali wymagane wykształcenie. Oczywiście korzystali z bogatego zasobu wiedzy, w jaki obfitowały ciągle powiększające się zbiory jasnogórskiej biblioteki.

     Archiwalne, dawne fotografie przedstawiające wnętrze biblioteki ukazują w lewy rogu pomieszczenia nieistniejący dziś ganek muzyczny, na którym istniejąca od XVII w. kapela jasnogórska uświetniała uroczystości zakonne, wykonując utwory komponowane nie tylko przez muzyków świeckich, ale i zakonnych.
     Dzisiaj dawna sala dysput, obecnie nazywana Salą Rycerską służy pielgrzymom. W lunetach barokowego sklepienia umieszczone są XVIII-wieczne obrazy ilustrujące powstanie klasztoru na Jasnej Górze, oraz inne ważniejsze wydarzenia z dziejów klasztoru. Dziś zdobią ją również sztandarów bojowych z okresu I i II wojny światowej.
     W 1936 r. odbył się w tym pomieszczeniu I Synod Plenarny Episkopatu Polski, na który przybył legat papieski abp. Lorenzo Lauri. Dziś odbywają się tu różne spotkania i koncerty muzyczne.

6. KAPLICA PAMIĘCI NARODU

     Kaplica Pamięci Narodu znajduje się w XVII - wiecznej dzwonnicy usytuowanej pomiędzy południową ścianą bazyliki a północnym skrzydłem krużganków komunijnych. Obecnie jest to mauzoleum mieszczące narodowe relikwie u pamiątki: urny z prochami zmarłych i tych, którzy zginęli, oddając swoje życie w obronie Ojczyzny. Znajdują się też tam tablice pamięci narodowej. Mauzoleum to zostało poświecone 3 maja 1989 r.
     W Kaplicy Pamięci Narodu znalazły miejsce urny z ziemią zroszoną krwią walczących o wolną Polskę powstańców z 1831 r. i 1863 r., i żołnierzy I wojny światowej, wojny obronnej przeciw bolszewikom w 1920 r., oraz żołnierzy walczących na frontach II wojny światowej /Westerplatte, Monte Cassino, Tobruk, Narwik, Arnhem, Falaise, Kołobrzeg/. Są prochy powstańców warszawskich /1944 r./, żołnierzy Armii Krajowej, pomordowanych w hitlerowskich obozach zagłady, więzieniach, oraz w stalinowskich łagrach.
     Tragiczne dzieje powojennej Polski upamiętniają urny z ziemią zroszoną krwią robotników Poznania, Radomia, Gdańska i Śląska, oraz urna z ziemią zroszoną krwią księdza Jerzego Popiełuszki.

7. MUZEUM 600 LECIA

W pomieszczeniach dawnej drukarni jasnogórskiej, zlikwidowanej przez Rosjan w 1864 r., utworzono w roku 1982 (rok jubileuszu 600-lecia J. Góry), muzeum, które obrazuje 600 lat istnienia i obecności Cudownej Ikony, jak również upamiętniające 600-letnią obecność Paulinów na tym miejscu. Bogata kolekcja obrazów, w większości autorstwa malarzy paulińskich, ukazuje działalność zakonu na przestrzeni ponad siedmiuset lat jego istnienia. Spora część prezentowanych zabytków poświęcona jest działalności artystycznej jasnogórskich paulinów w XVII i XVIII wieku.      W centralnej gablocie umieszczone są trzy, z pośród ośmiu sukienek zdobiących Cudowny Obraz Matki Bożej. Na szczególną uwagę zasługują dokumenty fundacyjne klasztoru: księcia Władysława Opolczyka z 1382 r., oraz króla Władysława Jagiełły z 1393 r. Unikalne są też wota więźniów z obozów koncentracyjnych Dachau i Oświęcimia. Muzeum posiada też bogatą kolekcję instrumentów muzycznych Kapeli Jasnogórskiej powstałej w XVII wieku i uświetniającej muzyką liturgię sprawowaną w sanktuarium. Instrumenty dęte tej kapeli są wykorzystywane i używane do dziś podczas ceremonii odsłonięcia i zasłonięcia Cudownego Obrazu.      Poszczególne eksponaty Muzeum 600-lecia zamieszczone w gablotach są dokładnie opisane. Kto chciałby wcześniej poznać ich lokalizację odsyłamy do strony internetowej z której zaczerpnęliśmy te informacje: www.jasnagora.pl

8. DROGA KRZYŻOWA

     W parku klasztornym, który otacza z trzech stron mury Sanktuarium (dawne fosy fortecy), zbudowano w latach 1900-1913 drogę krzyżową, wykonaną według projektu Stefana Szyllera. Odlane w brązie figury 14 stacji są dziełem rzeźbiarza Piusa Welońskiego.
     Stało się już tradycją jasnogórskich pielgrzymek, że każda niemalże grupa odprawia tu nabożeństwo drogi krzyżowej. Często widać pielgrzymów, którzy przechodzą od jednej stacji do drugiej na kolanach. Fenomen nieustannie trwającej drogi krzyżowej na wałach Jasnej Góry jest jednym z najbardziej charakterystycznych rysów chrystocentrycznych tego Maryjnego Sanktuarium.

"Pan jest moim pasterzem: nie brak mi niczego;
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć:
orzeźwia moja duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoje imię.
Chociażbym chodził ciemna doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Twój kij i twoja łaska są moją obroną.
Stół dla mnie zastawiasz wobec mych przeciwników;
Namaszczasz mi głowę olejkiem;
mój kielich jest przeobfity.
Tak, dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia
I zamieszkam w domu Pańskim
po najdłuższe czasy"
(Psalm 23).

     Ten fragment psalmu wyraża wdzięczność za nasze życie, za pokarm, za bezpieczeństwo, za opiekę i Opatrzność Boga. Życie w łączności z Bogiem i w oparciu o Jego autorytet daje poczucie podążania dobrą drogą. Pasterz dla owiec jest autorytetem.
     W XXI wieku, wieku społeczeństwa informacyjnego wydaje się wielu z nas, iż autorytet Pasterza jest autorytetem przestarzałym. Mając świetne środki komunikacji nie muszą obawiać się zabłądzenia. Wielu jest przekonanych, że w razie czego mogą odszukać złotą receptę na swoje życie np. w Internecie. Zasoby Internetu staja się dla wielu drogowskazem. Wystarczy jednak sekunda zastanowienia kim każdy z nas jest bez Boga w wielkim, niemal kosmicznym świecie Internetu. Taka nawet krótka zaduma może dać nam dystans do życia. Możemy zrozumieć dramat współczesnego pokolenia nanotechnologów, tych spośród nas, którzy odrzucili autorytet Boga wychodząc jak przysłowiowe barany i w dodatku samotnie na pastwisko życia, zapominając o właściwym przygotowaniu na drogę. W czasach minionych obraz pastwiska był bardzo czytelny. Pod Tatrami baca i juhas czuwali nad owczarnią. Owca żyjąca w stadzie otrzymuje pokarm i wodę we właściwym czasie. Ma gwarancję, że tak będzie. To jest rola pasterza.
     Pieśń tą warto zabrać ze sobą na urlop, na wakacje, w każdą drogę. Warta zabrać ze sobą zamiast Internetu malutka księgę Ewangelii. Udać się na wakacje z Bogiem, a nie samotnie. Od Pana Boga nie może być odpoczynku, gdyż jest naszym Pasterzem, ochrona, opieka, przewodnikiem. "Pan jest moim Pasterzem".
     Spróbujmy jako celnicy i skarbowcy właściwie przygotować się na wakacje, na nasz wypoczynek i urlop. Zabierzmy ze sobą to co potrzebne do rozważania, refleksji i modlitwy. Udajmy się w drogę z naszym Pasterzem, bo "Pan jest moi pasterzem: nie brak mi niczego".

     Celnik z Gdyni Leszek Hański odbył już drugą rowerową pielgrzymkę. Rok temu pielgrzymował do Rzymu, a w tym roku celem było Medjugorie w Bośni i Hercegowinie. Wyruszył w trasę po koniec kwietnia, pokonując tereny Czech, Słowacji, Węgier i Chorwacji. 23 maja dotarł do Medjugorie - do CELU, jakim była modlitwa w sanktuarium.
Dzisiaj śmiało stwierdza: "było warto".

     16  kwietnia  br.  o  godz.  14.00  w  Izbie  Skarbowej  w  Lublinie  Ośrodku  Zamiejscowym w Zamościu zorganizowane zostało spotkanie pracowników OZ w Zamościu oraz byłych pracowników. W spotkaniu uczestniczył ks. dr Andrzej Niedużak - Kapelan służb celnoskarbowych, a także niespodziewanie, ku wielkiej radości wszystkich zebranych, zaszczycił swoją obecnością ks. Biskup Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej Wacław Depo.

     Spotkanie otworzył p. Grzegorz Matuszak kierujący Ośrodkiem Zamiejscowym w Zamościu. Powitał serdecznie gości, ks. biskupa, ks. kapelana oraz skarbowców seniorów. Po modlitwie, której przewodniczył Ks. Biskup, uczestnicy podzielili się symbolicznym jajkiem i złożyli sobie wzajemne życzenia. Ks. Biskup życzył wszystkim dużo radości nadziei i wszelkiego dobra. Podkreślił, że Chrystus Zmartwychwstały jest wśród nas i należy o tym pamiętać także podczas wykonywania obowiązków służbowych. Wielką radością, nadzieją i dobrocią trzeba dzielić się ze swoimi koleżankami, kolegami w pracy, z rodziną i przyjaciółmi.

     W dniu 26 maja br. we Władysławowie i Cetniewie odbyły się VII Mistrzostwa Polski Skarbowców o Puchar Ministra Finansów. Organizatorem Mistrzostw była Fundacja Skarbowości im. Jana Pawła II. W Mistrzostwach uczestniczyło ok. 900 osób z ponad 70 organów skarbowych. Rywalizowano w trzynastu dyscyplinach. Zwycięzcami zostali:
           1. US Giżycko - 330 pkt. i Puchar Ministra Finansów
           2. UKS Wrocław - 300 pkt.
           3. US Międzyrzecz - 245 pkt.
     W  sierpniowym  numerze  Oblicza Monety  przedstawimy ciekawy reportaż nadesłany przez p. Prezesa Sławomira Dworskiego.

"Zajęty" przez Komornika



Telefon w strefie bezcłowej



Lody z akcyzą



Przemyt opon