Spis treści:

Krótki rys historyczny

Tradycje wędrówek rozpoczął prorok Eliasz. To on pierwszy wyruszył na spotkanie z Panem do Świętej Góry Horeb. Szedł tam 40 dni i nocy, aby w grocie usłyszeć głos Pana, który także słuchał tego co mówił Eliasz. Dzięki tej wędrówce prorok zyskał siłę, która pozwoliła mu na dalszą działalność misyjną w imię Pana.      Śladami proroka Eliasza wyruszało wielu wędrowców. Wędrówki te można było zaobserwować od początków chrześcijaństwa. Pierwsi chrześcijanie pielgrzymowali do miejsc, w których przebywał Chrystus. Chcieli być po prostu w tych miejscach, gdzie Jezus się narodził, czynił cuda, wskrzeszał umarłych, rozmnożył chleb i ryby itp. Pobyt w tych miejscach ugruntowywał ich wiarę i dawał im moc na dalsze ich życie.

     W pierwszych wiekach chrześcijaństwa miejscem czci pątników były groby męczenników znajdujących się poza murami miasta. Zgodnie z obyczajem rzymskim grzebano zmarłych wzdłuż dróg wylotowych z miasta. Wiemy też, iż w miejscu tych grobów powstawały słynne rzymskie katakumby. W 313 r. po wydaniu edyktu Konstantyna minęła epoka prześladowań. Wtedy można już było w pobliżu ołtarza w kościołach umieszczać relikwie męczenników. Wędrowcy przemierzali szlaki do miast i miejsc, w których je przechowywano. Często celami pielgrzymek były pustynne odludzia w których żyli ludzie zwani pustelnikami. W odosobnionych miejscach żyli i modlili się do Boga, z dala od społeczeństwa dawali świadectwo całkowitego zawierzenia Bogu.
     Pielgrzymowano także do miejsc, w których moc Boża objawiła się przez Aniołów np. św. Michała Archanioła. Góra św. Michała była znanym sanktuarium w Normandii, nad brzegiem Atlantyku. Do dziś pielgrzymują tam rodzice z młodzieżą i dziećmi, modląc się za nie do św. Michała.
     W wiekach średnich pątnicy chodzili do tych miejsc, gdzie przechowywano figury lub obrazy słynące łaskami. Powstały szlaki pielgrzymkowe, przy których budowano klasztory, kościoły, a także specjalne schroniska, w których wędrowcy mogli otrzymać potrzebną pomoc duchową i materialną. Pielgrzymka było jednym z najważniejszych aktów religijnych w życiu. Wymagała od pielgrzyma hartu ducha i wielu mozolnych przygotowań. Pątnikiem mógł zostać człowiek każdego stanu, bez wyjątku. Wielu znanych tego świata podążało śladami Maryi np. Kartezjusz dwukrotnie pielgrzymował do Domku Maryi w Loreto.

     Encyklopedie tak definiują słowo "pielgrzymka":

1. Wędrówka do miejsc świętych (Słownik jęz. polskiego),
2. Grupa pielgrzymów wędrujących razem w celu uczczenia miejsc kultu (Słownik jęz. polskiego),
3. Indywidualna lub zbiorowa wędrówka do miejsc świętych (Encyklopedia PWN),
4. Popularny obrzęd religijny (Encykloped. PWN),
5. Podróż podjęta z pobudek religijnych do miejsc świętych przez wiernych, którzy kierując się pobożnością podążają do nich najczęściej znosząc jakieś prośby lub dziękczynienia. Pielgrzymki maja zazwyczaj charakter spontaniczny i oddolny tzn. nie są organizowane przez struktury kościelne, są typowym zjawiskiem religijności (www. wikipedia.pl).
   
   

Więcej niż definicje

Pielgrzymowanie jest doświadczeniem bliskiej obecności Boga, który stawia przed człowiekiem zadanie do wykonania. O tym jest przekonany każdy pielgrzym. Nagrodą za wędrówkę jest spotkanie z Bogiem, przez które człowiek odnajduje sens swego istnienia, a sam charakter spotkania ma wymiar nadprzyrodzony. Sprzyja ugruntowaniu wiary w Boga. Św. Piotr nazwał człowieka "pielgrzymem bez swojej ojczyzny" (por. 1 P 2, 11), natomiast św. Paweł stwierdza: "wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami, z daleka od Pana" (2 Kor 5,6).      W XII w. słowo "pielgrzymka" miało dwojakie znaczenie. Z jednej strony oznaczało formę życia ascetycznego, a z drugiej praktykę odwiedzania miejsc świętych.

     Poeci i historycy opisują pielgrzymki, gdyż w Polsce tradycje pielgrzymowania były dość silne. Polacy chętnie wędrowali do miejsc świętych, do grobu męczennika, lub relikwii świętego w przekonaniu, że święte osoby wstawią się za nimi u Pana.

Dlaczego Jasna Góra ?

     Miejscem w Polsce, do którego zdążało wielu pielgrzymów stała się Częstochowa. To tu do Częstochowy 9 sierpnia 1382 r. Władysław Opolczyk dekretem książęcym sprowadził zakon O. Paulinów z Węgier. Osiedli oni przy parafialnym kościele drewnianym p.w. Najświętszej Maryi Panny, Dziewicy Wspomożycielki. Miejsce ich osiedlenia zaczęto nazywać Jasną Górą (Clarus Mons) dzięki węgierskim Paulinom, którzy nazwę tą wiązali ze swoim macierzystym klasztorem św. Wawrzyńca na Jasnej Górze w Budzie (In Claro Monte Budensi). Klasztor ten znajdował się na białym wapiennym wzgórzu położonym 293 m n.p.m.
     Legendarne przekazy mówią, że Obraz Jasnogórski został namalowany przez św. Łukasza Ewangelistę w Nazarecie na desce stołu, w domu Najświętszej Rodziny. Obraz przewieziono do Konstantynopola i złożono w świątyni. Książę ruski Lew został urzeczony pięknem obrazu dlatego po licznych prośbach otrzymał go od cesarza Konstantyna i przewiózł na Ruś. Na Rusi obraz zasłynął wieloma cudami. Kiedy Ludwik Węgierski i Kazimierz Wielki prowadzili na Rusi walki obawiano się, aby nic nie stało się złego z bezcennym obrazem i ukryto w bełskim zamku. Znalazł go zarządca Rusi - Władysław Opolczyk. Doznawszy łaski zwycięstwa nad nieprzyjacielem sprowadził z Rusi obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus do klasztoru na Jasnej Górze. Już wtedy obraz otoczony był kultem, a tradycja cudownych łask zdziałanych za Jego przyczyną wzmogła ruch pątniczy.

Sanktuarium Jagiellonów

     24 lutego 1393 r. król Polski Władysław Jagiełło wraz z żoną Jadwigą jak napisano: "imieniem własnym i swojej ukochanej małżonki - Jadwigi" dokonał fundacji z udziałem najwyższych dostojników państwa na rzecz zakonu paulinów. Król Polski pisał do papieża Marcina V, o niezliczonych cudach, które za wstawiennictwem Maryi Jasnogórskiej ludzie doznają. Prosił papieża o przyznanie klasztorowi odpustów, które zostały nadane 27 września 1429 r.

Klasztor jasnogórski zyskał ogromny rozgłos. Przybywali tutaj pielgrzymi z całego kraju. Powodem była wiara w Boga i orędownictwo Maryi. Zdarzało się, że na Jasną Górę przybywali pątnicy, by podziękować za okazaną przez Maryję pomoc i opiekę. Modląc się w ciężkich życiowych chwilach obiecywali, że wyruszą na pielgrzymkę do Częstochowy.      Historycy znają wypadki, kiedy pielgrzymowano w czyimś imieniu np. osoby zmarłej lub chorej. Na Jasna Górę wędrowali mieszczanie i magnaci, mający czas i pieniądze na zorganizowanie pielgrzymki. Chłopi przybywali do sanktuariów lokalnych, położonych niedaleko ich miejsca zamieszkania, gdyż nie mieli czasu ani pieniędzy, aby organizować dalekie wędrówki, chociaż na Jasnej Górze i ich nie brakowało.

     Pielgrzymki wiodły utartymi szlakami. Niektórzy na wędrówkę przywdziewali stroje pokutne i zachowywali post. Kiedy wzrosło znaczenie wypraw do Częstochowy, pomyślano o wydaniu poradników pielgrzyma i przewodników. Zawierały one historię Obrazu, pouczenia o pożytku pielgrzymowania, a także wskazówki na temat zachowania się podczas drogi do sanktuarium oraz pobytu na Jasnej Górze. Osoby chore, według zaleceń, miały dzielić drogę na etapy. Najczęściej odwiedzano Częstochowę w maju i czerwcu oraz we wrześniu. Nie odwiedzano klasztoru w miesiącach zimowych, a także wczesnowiosennych.
     Liczba pielgrzymów zaczęła szczególnie rosnąć w początku XIV wieku. Częstochowa stała się centrum religijnym środkowowschodniej Europy. Na Jasną Górę wędrowali także pielgrzymi ze Śląska, Prus, Moraw i Węgier. Celem średniowiecznych pielgrzymek było uzyskanie odpustu. Wielu z nich za otrzymane łaski ofiarowało wota, które potem stanowiły łatwy łup dla grabieżców. Klasztor najeżdżali także husyci, którzy 14 kwietnia 1430 r. uszkodzili obraz Czarnej Madonny, pozostawiając ślady 3 widocznych cięć na twarzy i kilku szram na szyi Maryi. Prace renowacyjne obrazu przeprowadzono w Krakowie dzięki szczególnemu patronatowi samego króla Władysława Jagiełły. W 1466 r. powtórnie napadły na klasztor wojska króla czeskiego.
     W latach sześćdziesiątych XV wieku obok Kaplicy Matki Bożej rozpoczęto budowę gotyckiego kościoła o trzech szerokich nawach. Do budowy tych naw skłoniła zakonników duża liczba pielgrzymów przybywających do sanktuarium. Znaczenie klasztoru, jego możliwości militarne, bliskość do granic rzeczpospolitej, a przede wszystkim napady rabunkowe na klasztor skłoniły Zygmunta III i Władysława IV do otoczenia Jasnej Góry wałami obronnymi. Stała się ona fortecą (fortalitium Marianum). Budowa murów klasztornych zajęła budowniczym 28 lat.
     Informacje o pielgrzymach znajdują się w archiwach Jasnogórskich. Można tam przeczytać o cudach za wstawiennictwem NMP. Zapisy cudów świadczą, że w XVI i XVII wieku liczba pielgrzymek znacząco wzrosła. Wyruszały one po wielkich epidemiach, były wyrazem wdzięczności za łaskę zdrowia, a nieraz spełnieniem złożonych ślubów. Na uwagę zasługują miasta, z których pielgrzymowano: Bar, Gdańsk, Kamieniec Podolski, Kijów, Malbork, Połock, Smoleńsk.

Potop

     21 lipca 1655 r. wojska szwedzkie wkroczyły w granice naszego państwa, zajmując Warszawę, Poznań oraz Kraków. Podzielona szlachta nie chciała i nie umiała walczyć z wrogiem. Dlatego też cały kraj został objęty "potopem szwedzkim".
     Trzytysięczna armia generała Millera stanęła pod murami Jasnej Góry w dniu 18 listopada 1655 roku. Dowództwo szwedzkie zażądało natychmiastowego poddania twierdzy. Przeor o. Augustyn Kordecki, po rozmowie z żołnierzami, szlachtą i zakonnikami, którzy byli w murach postanowi bronić świętego miejsca. Miał on do dyspozycji: 170 żołnierzy, 20 szlachciców i 70 zakonników. Kiedy Szwedzi usłyszeli, że klasztor się nie poddaje rozpoczęli oblężenie. Przez 40 dni załoga klasztoru broniła fortecę Jasnogórską, a sam generał Miller nazwał ją "kurnikiem". Atak na Jasną Górę Polacy uznali za obrazę uczuć religijnych. Zwycięstwo nad Szwedami przypisano nie tylko broniącej załodze, ale przede wszystkim wstawiennictwu Matki Bożej. Mając za sobą taką orędowniczkę naród polski ruszył do walki i wkrótce wojska szwedzkie zostały rozgromione.
     1 kwietnia 1656 r. król Jan Kazimierz w katedrze lwowskiej, w uroczystym ślubowaniu oddał kraj pod władzę Matki Bożej. Katolicka Polska zyskała patronat Najświętszej Dziewicy, a Jasna Góra stała się symbolem wolności narodowej i religijnej. Zaczęto myśleć o koronacji Cudownego Obrazu. O. Paulini wystosowali prośbę do Papieża Klemensa XI, który w 1716 roku podpisał akt zezwalający na koronację. Obrzęd koronacji odbył się 8 września 1717 r. z udziałem około 200 tysięcy wiernych.

Zabory

     W okresie zaborów Jasna Góra spełniała rolę łącznika pomiędzy trzema rozdartymi częściami kraju. Dla Polaka wizerunek oblicza Maryi z Jasnej Góry był znakiem wolności. Matka Boża dawała nadzieję i wlewała otuchę, dając możliwość przetrwania trudnych czasów rozbiorów. Budziła sumienia i przypominała Polakom ze wszystkich zaborów, że są synami jednej Ojczyzny. Wtedy również podążano do Częstochowy, gdyż wierzono, że Ona przeprowadzi nas z zaborów do wolności.
     W 1843 roku Rosjanie zajęli twierdzę, a car Aleksander I rozkazał zburzyć mury okalające Jasną Górę. Natomiast car Mikołaj I odbudował te mury, zmieniając ich kształt. Mocarstwa trzech zaborców obawiały się roli Jasnej Góry. Uważały ją za twierdzę polskiej wiary i patriotyzmu. Dlatego też wzbraniano zbiorowego tam pielgrzymowania. To nie zniechęciło Polaków, którzy podążali do Maryi z jeszcze większą gorliwością, mając nadzieję na lepsze jutro.
     Powstańcy styczniowego zrywu w 1863 r. umieścili Jasnogórski Wizerunek w centralnym miejscu przyszłego godła narodowego. Po upadku powstania car Aleksander II oskarżył Paulinów o wspieranie powstania i wielu z nich kazał wywieźć na Sybir. Zlikwidował studia klasztorne, drukarnię, aptekę oraz pozbawił klasztor majątku. Wymusił zniesienie klauzury w celu obserwacji pozostałych zakonników.
     W nocy z 22 na 23 września 1909 r. skradziono z obrazu perłową "sukienkę" i dwie złote korony papieskie. Kiedy papież Pius X dowiedział się o tym zdarzeniu ofiarował 2 nowe korony. Powtórna koronacja odbyła się w dniu 22 maja 1910 roku. Przybyło na nią wielu pielgrzymów, tak jak to było w 1717 roku.

Nasz XX wiek

     I wojna światowa ominęła Jasną Górę. W obliczu najazdu wojsk rosyjskich w dniu 27 lipca 1920 r. Episkopat Polski obrał Maryję Królową Polski. Kiedy Rosjanie dotarli do Warszawy, tysiące Polaków ruszyło do Częstochowy, aby błagać ją o wstawiennictwo i zwycięstwo nad wrogiem, które przyszło 15 sierpnia 1920 r. w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Nazwano je "Cudem nad Wisłą" i przypisano wstawiennictwu Bożej Matki.
     W 1932 r. Polacy obchodzili jubileusz 550 lecia sprowadzenia Cudownego Obrazu na Jasną Górę. W tym też roku do Sanktuarium przybyło 750 tysięcy pielgrzymów. Natomiast w maju 1936 r. 20 tysięcy polskiej młodzieży studenckiej złożyło ślubowanie budowania wraz z Najświętszą Maryją Panną wspaniałej i niepodległej Polski.

II Wojna Światowa

     Po wybuchu II wojny światowej znaczną część klasztoru Jasnogórskiego zajęło wojsko niemieckie, aż do 16 stycznia 1945 roku. Niemcy zabronili zbiorowego pielgrzymowania do Częstochowy. Pielgrzymi przybywali na Jasną Górę indywidualnie, modlili się nocą. W murach klasztoru ojcowie Paulini prowadzili tajne nauczanie, udzielali pomocy partyzantom, Żydom i jeńcom wojennym. 16 stycznia 1945 roku czołgi rosyjskie stanęły u wrót Jasnej Góry. Zaskoczeni Niemcy nie zdążyli zniszczyć Sanktuarium i zabrać z niego najcenniejszych zbiorów i pamiątek.

Kardynał i Prymas

     We wrześniu 1946 r., Prymas August Hlond poświęcił Polskę Niepokalanemu Sercu Maryi, przy udziale pół miliona wiernych. Prymas kardynał Stefan Wyszyński kontynuował przesłanie swego poprzednika głosząc: "Zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie to zwycięstwo Matki Najświętszej". W więzieniu stalinowskim zredagował tekst nowych Ślubów Narodu. Śluby te zostały złożone 26 sierpnia 1956 r. na Jasnej Górze. W błagalnej modlitwie około milion ludzi prosiło o uwolnienie Prymasa. Prośba została wysłuchana i 26 października Prymas był już wolny.

Od 1957 roku po poświęceniu przez papieża Piusa XII kopii Jasnogórskiego Obrazu, rozpoczęła się peregrynacja po całym kraju. Ikona Maryi zaczęła wędrować po parafiach polskich. Ta pielgrzymka Matki Bożej dawała wiernym możliwość duchowej przemiany serc. 3 maja 1966 r. Episkopat złożył na ręce Maryi "Akt Oddania Polski w macierzyńską niewolę Maryi, Matki Kościoła, za wolność Kościoła Chrystusowego".

Papież Pielgrzym

     4 czerwca 1979 r. na Jasną Górę przybywa Jan Paweł II Papież mówi o sobie: "...Sługa powołany z tej ziemi, wzięty od podnóża Jasnej Góry, gdzie nieraz stałem tak, jak wy tu stoicie, i klęczałem na gołej ziemi tak, jak wy tu nieraz godzinami klęczycie". Jan Paweł II w Akcie Zawierzenia oddał Jasnogórskiej Matce Kościół Powszechny, Ojczyznę, Polaków i siebie samego. Mówił: "Matko! Jestem cały Twój i wszystko, co moje, jest Twoim". Na pamiątkę ofiarował klasztorowi złotą różę.

Stan wojenny

     Wybuch stanu wojennego w grudniu 1981 roku wywołał lawinę aresztowań członków "Solidarności", był czasem represji i strachu. Nie odstraszyło to pątników. Pełni ufności przemierzali szlaki wiodące ku Matce Najświętszej. Jan Paweł II przyjechał ponownie do Polski dopiero w czerwcu 1983 roku i przyniósł wierzącym otuchę w walce o niepodległą Polskę. W 1987 roku Papież modlił się i nawoływał, aby wierzący nie tracili wiary oraz nadziei na lepsze jutro. Swoimi wystąpieniami jednał ludzi, wskazując drogę, którą jest droga do Boga za wstawiennictwem Maryi. Liczba pielgrzymów na Jasną Górę w tym okresie wzrasta i osiąga w skali roku 4 miliony, w tym pielgrzymki piesze stanowią ok. 350.000. Wzrosła także liczba pielgrzymek zagranicznych.

Sanktuarium dziś

     Sanktuarium jest otoczone z 3 stron parkiem, a z 4 strony wielkim placem. Stanowią one granicę między klasztorem, a miastem Częstochowa. Tworzą naturalną strefę modlitwy i wyciszenia. W murami klasztoru znajduje się Skarbiec, a w nim cenne dla wiary i tradycji narodowej pamiątki. Całość zamyka usytuowana wokół murów droga krzyżowa dopełniająca modlitewny nastrój klasztoru.

Pielgrzymując ku Jasnej Górze odkrywamy prawdę, która ma moc przemieniania naszej codzienności - na tej ziemi, gdzie jesteśmy gośćmi i pielgrzymami z daleka od domu Ojca (por. Hbr 11,13). Pielgrzymowanie ma sens. Wdzięczność za okazaną miłość Boga, który ochrania nas przed niebezpieczeństwami, uzdrowienie chorego dziecka, prośbą o opiekę nad chorym dziadkiem - to ważne powody. Przykłady można mnożyć, a intencji jest tyle ilu pątników, a może nawet więcej. Pielgrzymowanie stanowi o naszej narodowej kulturze, gdyż wywodzi się z jej korzeni.

     W Milenijnym Akcie oddania Polski w macierzyńską niewolę Maryi, za wolność Kościoła czytamy następujący fragment: "...Uproś Narodowi polskiemu stałość w wierze, świętość życia i zrozumienie posłannictwa. Złącz go w zgodzie i bratniej miłości...". Natomiast Sługa Boży Kard. Stefan Wyszyński, w Jasnogórskich Ślubach Narodu stwierdza: "..Przyrzekamy zdobywać cnoty wierności i sumienności, pracowitości, oszczędności, wyrzeczenia się siebie i wzajemnego poszanowania, miłości i sprawiedliwości społecznej...".
     Jasna Góra stała się dla Polaków alegoryczną "bramą niebios", której "siły piekielne nie przemogą". Jest chrześcijańskim "azylem bezpieczeństwa" i opieki Bożej wynikającym ze szczególnego wstawiennictwa Maryi, naszej Matki i Matki Jezusa. Mottem pielgrzyma powinny być słowa: "Do Maryi idziemy, do Maryi zdążamy i Maryję zawsze i przez wieki kochać chcemy".

X-ta OGÓLNOPOLSKA

     Program naszej pielgrzymki jest tradycyjny: o godz. 11.00 Msza św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, po niej spotkanie formacyjne, ok. 12.00, podczas którego wykład wygłosi ks. Biskup Ryszard Karpiński na temat "Duszpasterstwo Polonii", a dyskusję poprowadzi ks. Kanonik Henryk Drozd - nasz Duszpasterz Krajowy. W tym roku udział w spotkaniu pielgrzymkowym zapowiedział m. in. Pan Minister Marian Banaś - Szef Służby Celnej i wiceminister, któremu podlega administracja podatkowa.
     O godz. 15.00 Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich. W tym roku organizatorami Drogi Krzyżowej są Panie z NSZZ Solidarność pracowników II US w Częstochowie Anna Palusińska, członek Rady Sekcji Krajowej i Barbara Zalesińska delegat do Sekcji Krajowej. Obu Paniom i osobom z nimi współpracującym dziękujemy za podjęty trud.
     Pielgrzymki zostały zapoczątkowane przez Sekcję Krajową Pracowników Skarbowych NSZZ "Solidarność", obecnie koordynowane są przez ks. Henryka Drozda. Są otwarte są dla wszystkich wierzących pracowników służb celnych, finansowych i skarbowych Rzeczypospolitej Polskiej.
     Po Drodze Krzyżowej, ci którzy zechcą jeszcze pozostać znajdą czas na indywidualne skupienie, modlitwę i zwiedzania zabytków Jasnej Góry. A jest co zwiedzać. Wśród wielu praktyk przy Ołtarzu Ojczyzny jedną z najbardziej charakterystycznych jest zwyczaj przynoszenia i ofiarowywania wotów przed łaskami słynącym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem. Drogocenne przedmioty stróże Sanktuarium Jasnogórskiego Ojcowie Paulini przekazywali do skarbca Jasnej Góry. Zgromadzono tam wiele drogocennych pamiątek, które dokumentowano i eksponowano. W ostatnich latach powstała nowa ekspozycja pt. "Bogurodzica. Splendor Rzeczypospolitej Obojga Narodów". Umieszczono ją w centralnej części Bastionu św. Rocha, którą udostępniono zwiedzającym 3 maja br.
     Od początku pielgrzymowania wota składają także uczestnicy pielgrzymki pracowników skarbowych i celnych. Także i w tym roku podczas Mszy Św. o godz. 11.00 przed cudownym obrazem składane są wota poszczególnych rodzin skarbowych i celnych z różnych regionów kraju. Takie dary ołtarza są wyrazem wiary i szacunku naszych służb do tego miejsca.

NASZE ŚWIĘTO

     Od kilku lat z okazji św. Mateusza, którego uroczystość przypada dnia 21 września, organizowane są spotkania integracyjne pracowników celnych i skarbowych, często poprzedzone Mszą św. W tym roku szczególnie uroczysty charakter miały obchody w dniu 1 września w Kałdowie i Szymankowie, poświęcone Celnikom, którzy polegli podczas II wojny światowej.
     Obchody Dnia Celnika i Pracownika Skarbowego będą m. in. w sobotę 23 września w Lublinie. O godz. 11.00 przewidziana jest Msza św. koncelebrowana w Katedrze Lubelskiej pod przewodnictwem Księdza Arcybiskupa Prof. Józefa Życińskiego, a po niej Seminarium Integracyjne z wykładem Pasterza Archidiecezji Lubelskiej w Centrum Charytatywnym w Lublinie na temat "Świadectwo wartości i odpowiedzialność moralna". Udział w uroczystościach wezmą pracownicy Izb i Urzędów Celnych oraz Skarbowych, a także pracownicy Urzędów Kontroli Skarbowej z terenu diecezji lubelskiej, siedleckiej i zamojskiej wraz ze swymi duszpasterzami diecezjalnymi oraz niektórymi dyrektorami i naczelnikami.

SANKTUARIUM LATYCZÓW

     "Królowo Podola i Wołynia bądź z nami w każdy czas, prowadź nas do Jezusa". Z taką prośbą rozpoczął się Jubileusz 400-lecia (1606 - 2006) Matki Boskiej na Latyczowie. Kopię obrazu Matki Bożej Śnieżnej przywieźli ze sobą do Latyczowa Dominikanie. Otrzymali ją od Papieża Klemensa VIII z błogosławieństwem na pracę misyjną. Fundację Dominikańską zatwierdził Biskup Kamieniecki Paweł Wołucki lokując Zakon w Kościele zbudowanym przez starostę latyczowskiego Jana Potockiego i jego żonę. Kościół mieści się obok obronnego Zamku w Latyczowie. W 1648 r. podczas powstania Chmielnickiego Dominikanie zmuszeni zostali do opuszczenia Latyczowa i udali się wraz z obrazem do Lwowa. Dopiero w 1722 r Matka Boska Latyczowska wraca na Wołyń do kościoła odbudowanego przez miejscową szlachtę i pobożnych parafian.
     W 1778 r. Papież Pius Vi wydaje dekret o koronacji obrazu. Niestety w wyniku drugiego rozbioru Polski Latyczów zostaje zajęty przez Rosję, a wkrótce po powstaniu listopadowym - w 1832 r. car Mikołaj II kasuje zakony katolickie, w tym klasztor Dominikanów w Latyczowie. Opiekę nad Klasztorem i Obrazem Matki Boskiej Latyczowskiej przejmują księża diecezjalni. W 1920 r w obliczu narastającej ofensywy bolszewickiej Obraz zostaje wywieziony przez wycofujące się wojsko polskie do Warszawy. W 1930 r. obraz trafia do Katedry w Łucku, a stąd w 1945 r zostaje wywieziony do Lublina przez Siostry Służki. Tymczasem w 1933 r. ma miejsce straszna, celowa dewastacja klasztoru i kościoła w Latyczowie.
     Dopiero w 1989 r wierni odbierają świątynię w Latyczowie i rozpoczynają jej odbudowę przy pomocy darów pieniężnych i rzeczowych z Polski. W lipcu br miał miejsce Jubileusz 400-lecia obrazu Matki Boskiej Latyczowskiej - w odrestaurowanej świątyni. Kustoszem Sanktuarium Matki Boskiej Latyczowskiej jest w chwili obecnej ks. Adam Przywuski - proboszcz parafii Wniebowzięcia NMP w Latyczowie, a Biskupem Ordynariuszem Diecezji Kamieniecko-Podolskiej Biskup Leon Dubrawski.
     Pracownicy Służb Skarbowych z Lublina zamierzają udać się w pielgrzymkę do Latyczowa i Baru na wiosnę 2007 r.

KRÓLEWSKI KAZNODZIEJA

     Ksiądz Piotr Skarga - autor słynnych kazań Sejmowych urodził się 2 lutego 1536 r. w Grójcu na Mazowszu - 570 lat temu. Studiował na Akademii Krakowskiej, gdzie ukończył filozofię, uzyskując stopień bakałarza. Następnie studiował teologię w Kolegium Rzymskim, a w 1577 r. wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (do Jezuitów) i został profesorem seminarium tego Zgromadzenia.
     W 1596 r. przyczynił się do zawarcia Unii Brzeskiej (unii katolików z prawosławnymi). Rok później w 1597 r. wydał Kazania Sejmowe, a w 1610 r. swój testament polityczny pt. "Wzywanie do pokuty obywatelów Korony polskiej i Wielkiego księstwa Litewskiego". "Zginęła w tym królestwie karność i dyscyplina, bez której żaden rząd uczynić się nie może. Nikt się urzędów ani praw nie boi, na żadne się karanie nie ogląda. Bo gdy bojaźń Boża ginie i wstyd upada, w samej tylko karności urzędowej nadzieja do pohamowania złości zostaje. Której gdy nie masz Rzeczpospolita ginie, a jako gdy obręczy z beczki opadają a nikt ich nie podbija, wszystko się rozsypuje" - pisał w pierwszym kazaniu sejmowym ks. Piotr Skarga.