Spis treści:

     Mowa tu o takiej przyjaźni, dzięki której przyjaciele stają się na zawsze odpowiedzialni za tych, których "oswoili". Wszystkich zainteresowanych odkryciem takiej przyjaźni zapraszamy do duchowej refleksji, która pozwoli nam ją z jednej strony zrozumieć, a z drugiej na trwałe przyjaźń zbudować.

     W naszej pracy siedzimy przy sąsiednich biurkach. Nieraz dzielą nas ściany sąsiednich pokoi lub pięter. Spotkamy się codziennie, witamy. Teoretycznie nie ma przeszkód, byśmy byli przyjaciółmi. Niektórzy nie wierzą w przyjaźń lub czują się zranieni postawą przyjaciół. Niestety, wszystko to, co jest cenne i trudne do osiągnięcia, bywa zastępowane swoją imitacją. Imitacja stawia małe wymagania, ale przynosi wielkie rozczarowania. Jednym z groźnych nieporozumień jest przekonanie, że przyjaciel to ktoś, kto wie o mnie wszystko. Tymczasem wszystkiego o mnie nie wiem nawet ja sam. Dojrzały przyjaciel potrafi mnie szanować niezależnie od tego, czego się dowie na temat mojej sytuacji i mojego postępowania. Błędne przekonanie, że przyjaciel musi wiedzieć o mnie wszystko, prowadzi do ulegania psychicznemu szantażowi, że muszę mu się ze wszystkiego zwierzać. Nawet wtedy, gdy nie jest on jeszcze gotowy na przyjęcie takiego daru lub gdy ja sam - zwierzając się - naruszam moją sferę intymności i prywatności.

     Niektórzy mylą przyjaźń z sympatią czy zauroczeniem emocjonalnym. Doświadczeniu przyjaźni towarzyszy intensywna radość, jednak przyjaźń - jak każda forma dojrzałej miłości - to coś więcej niż uczucia. W przyjaźni radość, jakiej doświadcza człowiek, skoncentrowana jest na jego przyjacielu, a nie - jak w przypadku zakochania - głównie na samym sobie. Przyjaciele rozmawiają ze sobą językiem miłości niezależnie od uczuć, których doświadczają w danym momencie. Dzięki temu potrafią być wobec siebie krytyczni i nie zamykają się we własnym kręgu. Nie skupiają się na dyskutowaniu o tym, co ich łączy, lecz patrzą w tym samym kierunku. Właśnie dlatego nie przeszkadza im obecność innych osób. Przyjaźń nie bywa zazdrosna, jak miłość. Przeciwnie, im bardziej dojrzała i mocna jest ich wzajemna przyjaźń, tym bardziej otwarci pozostają na innych ludzi.

     Czym byłoby prawdziwe życie bez dojrzałej przyjaźni? Uczucia większego niż wzajemna sympatia czy serdeczna znajomość. Przyjaźni, dzięki której przyjaciele stają się na zawsze odpowiedzialni za tych, których "oswoili". Wcześniej zajęliśmy się imitacjami przyjaźni, wagą otwartości i troski, tym razem zastanowimy się nad wartością samego spotkania i istotą duchowego bogactwa.

     Być człowiekiem to być spotkaniem. Największym złem, jakie może dotknąć człowieka, jest osamotnienie. Drugą formą cierpienia jest błędny sposób spotykania się z innymi. Przyjaźń skutecznie chroni przed obydwoma zagrożeniami. Być przyjacielem to bowiem spotykać się w szlachetny i dojrzały sposób. Większość ludzi kontaktuje się z innymi po to, by wymieniać poglądy. Przyjaciele kontaktują się ze sobą, by wspierać się i sobą cieszyć. W kontakcie z przyjacielem nie grozi nam popadanie w schematy czy powierzchowne rozmowy. Nie ma tu miejsca na nudę czy rutynę. Każde spotkanie jest inne. Każde zaskakuje i przynosi niespodziewaną radość. Przyjaciele nie przyzwyczajają się do siebie. Nie układają żadnych scenariuszy kolejnych spotkań. Ciągle na nowo zdumiewają się sobą oraz wzajemną przyjaźnią.

     Po powrocie do Polski w roku 1999 ks. Marian Midura zaczął pracować w Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Założył, jako agendę tejże Komisji, organizację MIVA Polska, która pomaga w zakupie misyjnych środków transportu.

     W roku 1999 ks. Marian Midura rozpoczął Studia Podyplomowe na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, w zakresie misjologii. Studia te ukończył w roku 2002. Następnie rozpoczął studia doktoranckie, które ukończył w roku 2003. Doktorat na temat: "Wkład polskich misjonarzy i misjonarek w rozwój Kościoła Katolickiego w Senegalu" obronił na UKSW 15 maja 2006 roku. Jest wykładowcą misjologii na UKSW w Warszawie.

     Od 2005 roku jest również krajowym duszpasterzem kierowców. Od października 2007 r. prowadzi jako dyrektor Archidiecezjalny Ośrodek Charytatywny Caritas Archidiecezji Warmińskiej w Rybakach k. Olsztyna - w tym ośrodku po raz pierwszy w Polsce zorganizował w marcu 2008 r. kurso-rekolekcje dla kierowców i w tym ośrodku rozwijane są liczne akcje dla młodych kierowców. Od marca 2008 r. ks. Marian jest też kapelanem koordynatorem Duszpasterstwa Służby Celnej w Izbach: Olsztynie, Białymstoku, Toruniu i Gdyni.

     Ks. Marian Midura jest autorem książki "Wkład polskich misjonarzy i misjonarek w rozwój Kościoła katolickiego w Senegalu" oraz szeregu artykułów i publikacji na temat pracy polskich misjonarzy, zwłaszcza w kontekście ich zapotrzebowania w środki transportu, które ukazywały się w latach 2000-2005 w czasopismach katolickich, tj. "Niedziela", "Gość Niedzielny", "Misyjne Drogi", "Echo z Afryki", "Misje Dzisiaj", "Wiadomości KAI", w czasopismach ogólnopolskich, tj. "Nasz Dziennik", "Życie", "Życie Warszawy", "Gazeta Wyborcza", jak i regionalnych, tj. "Wieści Regionalne" (Mielec), "Nowiny Rzeszowskie". Jest również autorem szeregu artykułów na temat trzeźwości i bezpieczeństwa ruchu drogowego, które ukazywały się na łamach specjalistycznych czasopism, tj. "Motor", "BRD" (Bezpieczeństwo Ruchu Drogowego).

     Wraz z Naukowym Kołem Misjologów przy UKSW w Warszawie, ks. Marian Midura zainicjował szereg cennych misyjnych akcji, m.in. coroczne Dni Afrykańskie, Misyjną Olimpiadę Znajomości Afryki, która w tym roku miała już swoją czwartą edycję, sympozja misjologiczne. Jest współautorem ogólnopolskiego konkursu dla młodzieży szkół podstawowych i gimnazjalnych "Mój szkolny kolega z Afryki".

     Celnicy, finansiści i skarbowcy z Archidiecezji Warmińskiej, którzy chcieliby nawiązać kontakt z nowym Duszpasterzem, mogą to zrobić za pośrednictwem adresu mailowego i strony internetowej www.rybaki.caritas.pl lub za pośrednictwem numeru telefonu: 0669-844400.

     Cieszymy się z tego, że Ks. Dr Marian Midura jest w gronie naszych Duszpasterzy!

     Szlachta zrozumiała pogarszające się położenie kraju i uchwaliła podatki. Z liczącą się pomocą finansową pomocą przyszło także duchowieństwa. Skarb królewski się zapełnił. Została szybko zlikwidowana dziura budżetowa. Stefan Batory utworzył wkrótce 12-tysięczną armię, która mimo wszystko była dwukrotnie mniejsza od Armii Gdańskiej utworzonej z niemieckich ochotników. Przeciwko Stefanowi Batoremu stanął także cesarz oraz car, Niemcy i Rosja. Gdańsk był tylko pretekstem.

     Pomimo tak niekorzystnej sytuacji politycznej i fizycznej król zażądał od Gdańska posłuszeństwa, wypłacenia 300 guldenów kontrybucji oraz wpłacenia do skarbca królewskiego połowy dochodów z tak zwanego cła palowego, pobieranego przez Gdańsk od obcych statków cumujących przy nabrzeżu gdańskim. Następnie odebrał Gdańskowi przywilej prowadzenia handlu zagranicznego, w tym pobierania cła palowego i nadał go Elblągowi.

     Wobec "rzeczywistych, a nie malowanych" działań Gdańsk podjął rokowania, które odbyły się w Malborku i skończyły się kompromisem. Król Stefan nie był jednak z ustaleń zadowolony i w związku z tym dalej zabiegał o podatki i zwiększał armię. Wiedział doskonale jako Książe Siedmiogrodu, co to jest niewola narodu. Wcześniej pokazał się także, jako gorący patriota węgierski w okresie niewoli tureckiej.

     Dziś, w początkach XXI wieku wydarzenia sprzed prawie pięciu wieków są nadal aktualne. Budżet skarbu państwa jest pusty. Sejm nie uchwala właściwych i potrzebnych podatków. Prowadzona polityka wysokich stóp procentowych oraz zdominowanie naszej gospodarki przez zagraniczne firmy sektora handlu i usług finansowych powodują lawinowy wzrost zadłużenia zagranicznego Polski, które osiągnęło już kwotę 600 mld. zł, to jest 52% PKB, co powoduje, że Minister Finansów na obsługę tego długu wydaje co roku 35% polskich dochodów z eksportu.

     Potrzebne jest zatem "rzeczywiste, a nie malowane" przewartościowanie naszych przywilejów i podatków. Potrzebna jest "rzeczywista, a nie malowana" reforma podatków, systemu podatkowego i administracji skarbowej. Potrzebna jest reinżynieria prowadzenia polityki podatkowej. Potrzebne jest liczebne i jakościowe wzmocnienie polskiej armii, a nie jej redukowanie.

     Generał S. Koziej, doradca Ministra Obrony B. Klicha zrezygnował z funkcji z racji na różnice opinii w sprawie liczebności naszej armii. W chwili obecnej armia Polska powinna w proporcjach liczebnie odpowiadać przynajmniej armii niemieckiej, nie mówiąc o rosyjskiej, o ile Polska i Europa ma posiadać bezpieczeństwo "rzeczywiste, a nie malowane". Bundeswehra liczy obecnie tylko 250 tys. żołnierzy oraz 150 tys. pracowników cywilnych zajmujących się wojskiem z budżetem ok. 30 mld. Euro, Polska redukuje armię do 100 tys. żołnierzy, liczebnie odpowiadającej armii sprzed II zaboru Polski, a tymczasem Rosja posiada armię trzykrotnie przewyższającą armię Niemiec i Polski - realnych sił NATO w Europie, czyli ponad 1000 tys. żołnierzy i drugie tyle pracowników cywilnych z budżetem oficjalnym 32 mld USD.

     W takiej sytuacji mocne słowa i prowadzone z całą determinacją działania Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie tarczy pokazują na "rzeczywiste, a nie malowane" działania służące wzmocnieniu bezpieczeństwa Polski. Polska i Europa nie może przypodobywać się Rosji, bo tylko słaba Europa i słaba Polska może się przypodobać mocnej Rosji. Europie i Polsce potrzebni są mężowie stanu nie medialnie malowani, czyli działający pod tak zwaną publiczkę, ale mężowie stanu rzeczywiście wypełniający swoje funkcje.

• Pana Mecenasa Mariana Banasia b. Szefa Służby Celnej, b. Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów odpowiedzialnego za służby celne oraz podatkowe RP, za aktywne włączenie się w rozwój Duszpasterstwa Służby Celnej oraz za katolicką postawę i pomoc w kształtowaniu wizerunku Duszpasterstwa w środowiskach Celników i Skarbowców;
• Pana Mgr inż. Sławomira Dworskiego - długoletniego Przewodniczącego Sekcji Krajowej Pracowników Skarbowych NSZZ "SOLIDARNOŚĆ" za organizację pierwszych pielgrzymek Pracowników Skarbowych na Jasną Górę, a tym samym za położenie trwałych podwalin pod tworzące się Duszpasterstwo, zwłaszcza w Diecezji Bydgoskiej, a także za integrowanie społeczności Skarbowców w ramach założonej Fundacji Skarbowości im. Jana Pawła II;
• Panią Mgr Alicję Gizińską starszego specjalisty w Izbie Skarbowej w Warszawie za wieloletnią i systematyczną współpracę z Biluletynem "Oblicza monety";
• Pana Leszka Hańskiego - Starszego Dyspozytora Celnego, Inspektora Celnego w Urzędzie Celnym w Gdyni za tworzenie pozytywnego wizerunku celnika, w oparciu o praktykę życia wynikającą z szacunku dla wartości religijnych i pielgrzymkowych;
• Pana Mgr Grzegorza Matuszaka b. Kierującego O/Z w Zamościu Izby Skarbowej w Lublinie za inicjatywę i rozwój Duszpasterstwa Skarbowców i Celników w Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej;
• Pana Sławomira Mazura - Przewodniczącego KZ NSZZ "SOLIDARNOŚĆ" przy IS w Lublinie za rozwój Duszpasterstwa Skarbowców i Celników Archidiecezji Lubelskiej, w tym także współpracę w tworzeniu serwisu fotograficznego dla Biuletynu "Oblicza Monety" i Kroniki Duszpasterstwa
• Pana Mgr Zygmunta Mellera - Dyspozytora Celnego, Naczelnika Wydziału Kontroli Wewnętrznej Izby Celnej w Gdyni, za wieloletnią współpracę z biuletynem "Oblicza Monety" i portalem internetowym www.obliczamonety.pl przez tworzenie niezwykle pozytywnych artykułów i felietonów o charakterze moralno-etycznym;
• Pana Mgr inż. Tomasza Mulińskiego - b. Wicedyrektora Izby Skarbowej w Lublinie za położenie trwałych fundamentów pod tworzące się Duszpasterstwo Skarbowców i Celników Archidiecezji Lubelskiej. (Od 2006 członek Rady Duszpasterstwa Pracowników Skarbowych Diecezji Lubelskiej.);
• Ks. Dr Andrzeja Niedużaka Duszpasterza Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej za aktywne włączenie się w powstanie i rozwój Duszpasterstwa Służb Celnych, Finansowych i Skarbowych ziemi zamojskiej;
• Ks. Ryszard Pruczkowskiego Duszpasterza Diecezji Bydgoskiej za aktywne włączenie się w powstanie i rozwój Krajowego Duszpasterstwa Służb Celnych, Finansowych i Skarbowych oraz aktywne włączanie się w rozwój pierwszych pielgrzymek na Jasna Górę;
• Pana Mgr Mikołaja Szołuchę Zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego w Białej Podlaskiej za wieloletnią współpracę z Duszpasterstwem i tworzenie kompetentnych artykułów prasowych do biuletynu "Oblicza monety";
• Pana Mgr inż. Marka Średnickiego - Kierownika Referatu Informatyki w Izbie Skarbowej w Warszawie O/Z w Siedlcach za wieloletnią współpracę z Duszpasterstwem oraz za projekt i prowadzenie strony internetowej www.obliczamonety.pl;
• Ks. Dr Bogdana Zagórskiego - Pierwszego Duszpasterza Archidiecezji Lubelskiej za aktywne włączenie się w powstanie i rozwój Duszpasterstwa Służb Celnych, Finansowych i Skarbowych województwa lubelskiego.

     Wszystkim odznaczonym Redakcja "Oblicza monety" składa gratulacje, wraz z podziękowaniem za włożony trud w tworzenie etosu pracownika celnego i skarbowego oraz współpracę z Krajowym Duszpasterstwem Służb Celnych, Finansowych, Podatkowych i Skarbowych R.P.

     Minister Finansów Jacek Rostowski, chcąc podkreślić ogromną wagę i rolę pracy administracji skarbowej, wydał zarządzenie do ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 roku o Radzie Ministrów, w którym ustanowił dzień 31 lipca Dniem Skarbowości w Polsce.
     Uchwalenie Dnia Skarbowości wiąże się jednocześnie z rozpoczęciem prac nad ustanowieniem symbolu oraz sztandaru, wspólnego dla całej administracji skarbowej. Usankcjonowanie tego dnia ma na celu, przede wszystkim, zintegrowanie środowiska administracji skarbowej i budowanie wspólnej tożsamości tej grupy zawodowej. Dzień Skarbowości jest świętem wszystkich urzędników i pracowników izb i urzędów skarbowych oraz urzędów kontroli skarbowej.
     Datą obchodów święta skarbowości będzie dzień, w którym przed 89 laty, tj. 31 lipca 1919 roku, gdy tworzyła się nowa państwowość II Rzeczpospolitej, uchwalona została ustawa wprowadzająca w Polsce trójstopniowy model organizacji administracji skarbowej.
     Ustawa usankcjonowała strukturę administracyjną, będącą pierwowzorem funkcjonującego obecnie aparatu skarbowego.
     W 2009 roku przypada 90 rocznica powstania polskiej administracji skarbowej. Od przyszłego, jubileuszowego roku, Dzień Skarbowości będzie uroczyście obchodzony przez wszystkie jednostki skarbowości z całej Polski. W tym dniu będzie możliwość podziękowania i wyróżnienia wszystkich tych, którzy przyczynili się do budowania państwowości naszego kraju, nowoczesnej administracji oraz podnoszenia jej prestiżu.
     Minister Finansów, w liście skierowanym do pracowników administracji skarbowej napisał, m.in. Państwo jesteście najistotniejszym elementem tej administracji. Zadania, które wykonujecie, mają ogromne znaczenie dla stabilności finansowej i sprawnego funkcjonowania naszego kraju. Dzięki Waszemu zaangażowaniu, administracja skarbowa staje się sprawniejsza i bardziej efektywna, a także coraz lepiej postrzegana przez podatników. Za te wszystkie działania w tym wyjątkowym dniu serdecznie Państwu dziękuję. Minister przekazał też, iż wierzy, że wspólne obchody Dnia Skarbowości umocnią przekonanie, że stanowimy jednolitą służbę, która, spełniając swoją misję wobec państwa i społeczeństwa, ewoluuje w kierunku nowoczesnej administracji skarbowej.
     Pojawiły się liczne głosy krytyki wskazujące na to, że "nowe" święto wynika z polskiego "nałogu świętowania", a nie rzeczywistej potrzeby. Przyzwyczailiśmy się do świętowania dnia Św. Mateusza (21.09), patrona Skarbowców i Celników - po co więc nowa świąteczna rzeczywistość. Poza tym wyznaczanie święta dokładnie w środku sezonu urlopów i wakacji jest samo w sobie niewypałem.
     Redakcja "Oblicza monety" odcina się od tych opinii, uważając, że każda okazja podkreślająca etos pracownika skarbowego jest dobra i powinna być dla dobra społeczności skarbowców wykorzystana. Życie samo w przyszłości zweryfikuje słuszność podjętych decyzji.

     W roku bieżącym XII Pielgrzymka Pracowników Celnych, Podatkowych, Finansowych i Skarbowych na Jasną Górę odbywa się w dniu 13 września. Poprzedziły ją Jasnogórskie uroczystości 325. rocznicy bitwy pod Wiedniem. To w Dniu Święta Imienia Maryi - 12 września 1683 roku Król Rzeczypospolitej Jan III Sobieski, dowodząc połączonymi siłami polsko-austriacko-niemieckimi odniósł wspaniałe zwycięstwo nad Turkami pod Wiedniem.
     Zwycięstwo pod Wiedniem wsławiło chwałę oręża polskiego i talenty wojenne Króla Jana III. Ale sława nie była celem wyprawy wiedeńskiej. Król walcząc o ocalenie chrześcijaństwa w Europie, walczył o chrześcijańską Polskę. Niestety Polacy nie wykorzystali zwycięstwa wiedeńskiego (podobnie jak na naszych oczach zaprzepaszcza się zwycięstwo Solidarności, które wyzwoliło Polskę i Europę Wschodnią spod jarzma komunizmu i ateizmu.
     Jan III Sobieski przed decydującą bitwą służył do Mszy Św. a po bitwie przesłał do ówczesnego Papieża znamienne słowa: "Przybyłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył". Były one parafrazą słów rzymskiego Cezara: "Veni, vidi, Deus vicit" znad Rubikonu.
     Ludzie Solidarności modlili się w trudnych dniach sierpnia 1980 roku, gromadzili się w kościołach, dyskutowali i cieszyli się wielkości sprawy i etosu Solidarności. Cesarz niemiecki Leopold I, pomimo zwycięstwa oręża europejskiego nie mógł się pogodzić z faktem zdecydowanej roli, jaką odegrali Polacy. Nie dziękował polskim rycerzom za Odsiecz Wiedeńską. Ówczesna oburzająca postawa cesarza znalazła potępienie w Europie.

     "Boże, Rządco i Panie narodów, z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać, a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej, błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna, chwałę przynosiła Imieniu twemu, a syny swe wiodła ku szczęśliwości" - tak modlił się ksiądz Piotr Skarga za Ojczyznę. Także i my dzisiaj za Henrykiem Sienkiewiczem możemy powiedzieć: "...jednak coś jeszcze pozostało, bo pozostała wiara i cześć dla najświętszej Panny, na której to fundamencie reszta odbudowana być może" (Potop, tom II). Możemy powiedzieć, bo Jan Paweł II zawołał "Totus Tubus" i "Niech zstąpi Duch Święty i odrodzi Oblicze Ziemi, tej ziemi". To nic, że także obecne narody Europy nie potrafią wypowiedzieć słowa dziękuję za zwycięstwo Solidarności. Nie potrafią nawet podziękować Niemcy za swe zjednoczenie, które nie byłoby możliwe bez Solidarności.
     Dla umocnienia Europy tak jak po Odsieczy Wiedeńskiej, tak też i po Zwycięstwie Solidarności potrzeba ducha prawdy i nawrócenia. Skarbowcy i Celnicy RP mają w tym wielkim dziele Solidarności swój skromny udział. Za pomocą corocznych pielgrzymek na Jasną Górę wyrażamy swą więź z Maryją Królową Polski trzymając się mocno Płaszcza Maryi.

UCZ SIĘ CURUŚ OSZCZĘDZANIA

PIERWSZY DZIEŃ SZKOŁY
     Po pierwszym dniu w szkole Jasio, który w wakacje dużo podróżował koleją, wraca ze szkoły do domu.
- I jak ci się podobało w szkole? - pyta go mama.
- Lipa, mamo. Na drzwiach jak wół napisano "1 klasa", a w środku co? Same drewniane, twarde ławki...


AKWIZYTOR
     Jaś, entuzjastycznie nastawiony do nowej pracy akwizytora-sprzedawcy odkurzaczy zapukał do pierwszych drzwi. Otworzyła mu kobieta, lecz zanim zdążyła coś powiedzieć, Jaś wbiegł do domu, wpadł do salonu i zaczął rozrzucać po całym dywanie rozmokłe kawałki błota, przegniłe liście i inne nieczystości.
- Proszę pani, jeśli ten wspaniały odkurzacz w cudowny i genialny sposób nie posprząta tego, zobowiązuję się zjeść to wszystko - mówi podniecony.
- A keczup pan chce?
- Słucham?
- Właśnie się wprowadziłam i elektrownia nie podłączyła mi tu jeszcze prądu!


GDZIE WAKACJE
     W nowym roku szkolnym spotykają się dwie pchły:
- Gdzie spędziłaś wakacje?
- Na krecie.