Spis treści:

23 września b.r., godz. 10:30 - w lubelskiej Katedrze miała miejsce Eucharystia sprawowana pod  przewodnictwem  abp Józefa Życińskiego. W koncelebrze uczestniczyli duszpasterze służb celnych i skarbowych diecezji lubelskiej, zamojsko-lubaczowskiej i siedleckiej - ks. Bogdan Zagórski, ks. Andrzej Niedużak oraz ks. Marian Daniluk. Wśród osób uczestniczących w Eucharystii byli pracownicy urzędów i izb skarbowych i celnych oraz Urzędu Kontroli Skarbowej województwa lubel­skiego. Przyszli - bo ta Eucharystia stanowiła centrum obchodzonych w województwie lubelskim po raz pierwszy uroczystości ku czci św. Mateusza, patrona służb celnych i skarbowych.

Dziękując abp Józefowi Życińskiemu za obecność i wygłoszoną homilię, Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie dr Jerzy Tchórzewski prosił o dalszą pasterską obecność Arcybiskupa wśród codziennych problemów skarbowców. "Abyśmy nie pozostali samotni w etyce, abyśmy nie stali się człowiekiem jednowymiarowym, abyśmy potrafili otwierać nasze umysły i serca na innych ludzi - przede wszystkim na naszych klientów - podatników" - te słowa Dyrektora Izby Skarbowej znajdują kontynuację w kolejnej części uroczystości, która odbywa się w Centrum Charytatywnym Caritas archidiecezji lubelskiej.

Tu jako pierwszy głos zabrał arcybiskup Józef Życiński, wygłaszając wykład na temat: "Świadectwo wartości i odpowiedzialność moralna". Podstawowe pytanie: co jest wartością najwyższą     w     codziennej     pracy     celnika i skarbowca? Po chwilach nieprostych refleksji głos zabierają kolejni zaproszeni goście: przedstawiciel Rady Ministrów Krzysztof Michałkiewicz oraz prezydent Lublina - Andrzej Pruszkowski. Następnie Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej - Józef Król mówi o Kodeksie etyki   celnika.   Naczelnik   Urzędu  Skarbowego

w Łęcznej - Adam Zdunek wspomina niedawną pielgrzymkę skarbowców na Jasną Górę. Wśród prelegentów są także: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Lublinie - Tomasz Maruszewski, Kierujący Ośrodkiem Zamiejscowym Izby Skarbowej w Zamościu - Grzegorz Matuszak oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w Opolu Lubelskim - Robert Szafran. Na koniec przemawia gospodarz miejsca - Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie - Witold Grabarczuk.

Jeszcze tylko lubelski duszpasterz służb celnych i skarbowych informuje o zbliżających się rekolekcjach adwentowych, które w tym roku po raz pierwszy zostaną odprawione specjalnie dla skarbowców, a Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie dziękuje wszystkim za wspólne świętowanie i uczestnicy święta patronalnego służb celnych i skarbowych wracają do swoich codziennych zajęć.      Oby   udało   się   skarbowcom  -  zgodnie z zachętą Dyrektora J. Tchórzewskiego - wprowadzając   coraz   nowe   rozwiązania dla ułatwienia   rozliczeń   podatkowych   i   celnych,

nie wejść na drogę internetu łupanego; oby udało się wciąż na nowo odkrywać nadzieję i sens życia rodzinnego, zawodowego i narodowego; oby udało się ocalić piękno w poranku przemian celnych i skarbowych zachodzących na ziemi lubelskiej.

     Znamy różne obrazy przedstawiające człowieka, naturę żywą i martwą. Zachwycają nas piękne obrazy malowane pędzlem artysty: obrazy olejne, akwarele, szkicowane ołówkiem i węglem. Z dawnych lat pozostały w naszej pamięci książkowe ilustracje przedstawiające malowidła jaskiń, rzeźby skalne i freski w świątyniach.
     Obrazem jest portret człowieka wykuty w kamieniu, odlany w brązie, plik cyfrowy z aparatu fotograficznego, film, a nawet opis człowieka, krajobrazu lub wydarzenia w książce. Obrazami malowanymi na płótnie zajmują się konserwatorzy zabytków, historycy sztuki, informatycy w zakresie komputerowego przetwarzania obrazów, reżyserzy, a nawet lekarze okuliści. Pracownicy służb celnych i skarbowych poszukują prawdziwego obrazu przebiegu transakcji u podatników będących podstawą wymiaru cła lub podatków.
     Każdy obraz jest lustrem tego, co możemy oglądać wokół nas, jest wizerunkiem przeżyć człowieka i jego otoczenia.
     My stworzeni jesteśmy "na obraz Boży" - czytamy w biblijnej Księdze Rodzaju Co to znaczy być obrazem Pana Boga?
     Obraz świata poznajemy za pomocą naszych zmysłów. Jeśli stać nas na wiarę, potrafimy w rzeczach stworzonych dostrzec jego Stwórcę. Szczególnym dziełem Boga Stwórcy jest człowiek. Bóg wyposażył go w duszę nieśmiertelną, duchowe władze rozumu i woli, wolność, która mu pozwala wybierać nawet zło. Człowiek jest wśród ziemskich stworzeń najdoskonalszym obrazem, wizerunkiem, podobizną samego Boga. Z tego wynika wielka godność osoby ludzkiej - każdego człowieka.

Poeta z biblijnej Księgi mądrości pisze tak: "Głupi z natury są ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła nie poznali Twórcy. Lecz ogień, wiatr, powietrze chyże, gwiazdy dokoła, wodę burzliwą lub światła niebieskie uznali za bóstwa, które rządzą światem. Jeśli urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa, winni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca, stworzył je bowiem Twórca piękności; A jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw winni byli z nich poznać, o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił. Bo z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę. Ci jednak na mniejszą zasługują naganę, którzy wprawdzie błądzą, ale Boga szukają i pragną Go znaleźć. Obracają się wśród Jego dzieł, badają, i ulegają pozorom, bo piękne to, na co patrzą, Ale i oni nie są bez winy: jeśli się bowiem zdobyli na tyle wiedzy, by móc ogarnąć wszechświat jakże nie mogli rychlej znaleźć jego Pana?" Księga Mądrości 13,1-9

     Każdy z nas, ze swej natury, jest wewnętrznie rozdarty. Stoimy na krawędzi dobra i zła, gdzie wybór dobra jest trudny, wymagający wysiłku. Wybór zła jest lekki łatwy i przyjemny. Tak było od początku dziejów, których jesteśmy spadkobiercami. Przychodzimy na świat z raną grzechu pierworodnego, która w nas samych zaciemnia obraz Boga. Błądzimy między światłem i ciemnością, miedzy pielęgnowaniem w nas obrazu Boga a skłonnością do zła i podatnością na błąd.
     Ileż razy podejmując trudne decyzje celne czy podatkowe wahamy się: jak postąpić. Męczymy się wewnętrznie, bo zapominamy o tym, że jesteśmy obrazem Boga i dziedzicami Stwórcy, a Chrystus przez swoja mękę i śmierć dał nam szansę niszczenia grzechu w nas samych.

To więc, co robimy, ma nas popychać ku dobru. Aby nam wystarczyło sił dla czynienia dobra, potrzebna jest nam wiara, która w otaczającym świecie pomoże odnaleźć Stwórcę. Trzeba, abyśmy nie bali się myślenia o życiu w przyjaźni z Bogiem, a także o życiu wiecznym, którego początkiem będzie rozliczeniem z doczesnością.      Może ktoś powie: "Takie myślenie jest dobre, dla moherowych beretów", ale nie dla nas"! Można i tak. Tylko, że wtedy pozostaniemy nadal wewnętrznie rozdarci i nie będziemy pięknym obrazem Boga, którego w nas mogą dostrzec inni ludzie. Jacek Biernacki

     Wśród pracowników celnych i skarbowych bywają rodziny, w których służba na rzecz fiskusa jest niemal dziedziczna. Ojciec lub matka, ukazując swemu dziecku piękno i odpowiedzialność tego zawodu, tworzy w domu atmosferę sprzyjającą młodemu człowiekowi w dokonaniu odpowiedniego wyboru. Etos celnika lub skarbowca jest więc przekazywany "z ojca na syna", jako dziedzictwo rodu. Chętnie poznamy przypadki tego fenomenu rodzinnego.

     Duszpasterz Krajowy oraz całe Krajowe Duszpasterstwo Pracowników Celnych, Finansowych, Podatkowych i Skarbowych RP niezmiernie się cieszy, że X Jubileuszowa Pielgrzymka na Jasna Górę spotkała się z tak życzliwym przyjęciem zarówno ze strony Ministerstwa Finansów jak też administracji  terenowej   celnej,   finansowej,   podatkowej  i  skarbowej.   Dziękujemy   przede

Dziękujemy wszystkim jednostkom organizacyjnym, które potwierdziły swoje uczestnictwo:

     W słoneczny czwartek 19 października br. pracownicy Urzędu Skarbowego w Puławach doczekali się uroczystego otwarcia i poświęcenia ich urzędu. Podniosłą chwilę rozpoczęto Mszą św. w pobliskim kościele p.w. Matki Boskiej Różańcowej, której przewodniczył Metropolita Lubelski arcybiskup Józef Życiński. Koncelebrowali eucharystię: duszpasterz krajowy ks. Henryk Drozd, ekonom Diecezji Lubelskiej ks. Tadeusz Pajurek, lubelski kapelan skarbowców i celników ks. Bogdan Zagórski oraz proboszcz puławskiej parafii ks. Józef Brodaczewski.
     Za trud włożony w kształtowanie nowego oblicza skarbowości Ks. Arcybiskup został uhonorowany przez kapitułę medalem św. Mateusza.

     Jedną z części tego święta było uhonorowanie osób najbardziej zaangażowanych w budowę nowej siedziby urzędu. Oprócz poprzedniej dyrekcji i kierownictwa Izby Skarbowej w Lublinie, gratulacje i podziękowania należały się przede wszystkim emerytowanemu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Puławach Panu Dariuszowi Grzegorzowi Kapysiowi.
     Na otwarcie i poświęcenie urzędu, jego pracownicy czekali już od dłuższego czasu ale podniosłość i oprawa tej chwili przerosła ich oczekiwania. Zarówno goście, którzy przyjęli zaproszenie jak i ciepłe słowa przez nich wypowiedziane pozostaną na długo w pamięci i sercach wszystkich świadków tej uroczystości. To był dzień, w którym wszyscy pracownicy organów skarbowych byli dumni z tego, że są w rodzinie skarbowców.


Galeria zdjęć dokumentujących to wydarzenie dostępna na stronie urzędu:
www.us.pulawy.pl

     Dzień 11 listopada 1918 roku był przełomowym momentem w dziejach Europy, ale przede wszystkim w dziejach Polski. Po 123 latach niewoli narodowej i powstańczych zrywów wolnościowych Polska odzyskała niepodległość. Nadeszła upragniona wolność.
     Józef Piłsudski i dowództwo Legionów Polskich przy armii Austrowęgierskiej liczyli na utworzenie Państwa Polskiego. Zgodę na to złożyli: car Rosji Mikołaj II oraz prezydent USA T.W. Wilson, a nawet Piotrogrodzka Rada Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.
     W czerwcu 1917 we Francji rozpoczęto formowanie Armii Polskiej. a 15 VIII 1917 w Lozannie powstał Komitet Narodowy Polski, który pełnił rolę rządu polskiego na emigracji. W lipcu 1917 dobiegło kresu istnienie Legionów Polskich walczących u boku Niemiec przeciwko Rosji, ponieważ Polacy odmówili złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec (większość legionistów internowano, a J. Piłsudskiego umieszczono w twierdzy magdeburskiej).
     W tym czasie w Rosji rozpoczęto formowanie Korpusów Polskich, które miały podjąć walkę pod dowództwem rosyjskim. Zbliżająca się klęska Niemiec i Austrowęgier w wojnie, spowodowała jesienią 1918 nasilenie przygotowań do utworzenia na ziemiach polskich własnej administracji.
     W Krakowie powołano 28 X 1918 Polską Komisję Likwidacyjną, na której czele stał Wincenty Witos. W zaborze pruskim na początku listopada 1918 utworzona została Naczelna Rada Ludowa, a w nocy 6-7 listopada 1918 roku w Lublinie powstał Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej na czele z I. Daszyńskim. W rządzie tym dominowali zwolennicy Józefa Piłsudskiego, który powrócił do Warszawy z Magdeburga 10 XI 1918. Następnego dnia, 11 XI 1918 zostało podpisane z  Niemcami  porozumienie  o  zawieszeniu  broni  na  froncie  zachodnim,  kończące I wojnę światową. Tego dnia Rada Regencyjna (powołana przez państwa centralne w 1917 jako najwyższa władza tymczasowa w Królestwie Polskim) przekazała J. Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad wojskiem polskim, na ulicach Warszawy i innych miast rozbrajano Niemców i świętowano odzyskanie niepodległości.
     Dzień  11  listopada  został  ustanowiony - ustawą Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z 1937 r. - polskim świętem narodowym i pozostawał oficjalnie świętem państwowym RP do roku 1944.  W  roku  1945  komunistyczne władze PRL jako święto państwowe ustanowiły dzień 22 lipca.
     Święto Niepodległości, obchodzone w dniu 11 listopada, zostało przywrócone przez Sejm RP dopiero w roku 1989.  W  tym  dniu  Polska  oddaje  też  hołd  marszałkowi J. Piłsudskiemu, spoczywającemu w krypcie pod wieżą Srebrnych Dzwonów w podziemiach Katedry Wawelskiej.

     Wreszcie kilka chwil oddechu. Codzienność goni nieubłaganie. Dzień za dniem staje się historią. Nie wiem jak w tym wszystkim odnaleźć siebie. Jak się zatrzymać, nie gonić tak na łeb na szyję? Wielu narzeka na wszystko i wszystkich, beznadzieja dookoła. Nic się nie udaje, wiele nie pasuje do siebie. Chciałoby się uciec, ale dokąd? Tyle negatywów, jak z tym wszystkim żyć? Beznadzieja.
     Wielu właśnie w ten sposób odczytuje swoje życie. Jako pozbawione sensu, monotonne, szare. Można bardzo szybko przy wielości zajęć i obowiązków wpaść w pokusę pesymizmu i zniechęcenia. Potrzeba, więc współczesnemu człowiekowi naprawdę się zatrzymać. Popatrzeć na otaczający Go, piękny świat. Zachwycić się choć na chwilę pięknem złotych jesiennych liści szeleszczących pod nogami. Doświadczyć ciepła ledwie przebijających się przez chmury bladych promieni jesiennego słońca. Zatrzymać się na chwilę zamykając oczy przenieść się w inny wymiar wszechświata. Odczuć wewnętrzny spokój. Usłyszeć subtelny głos Boga.
     "Nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boga rozlana jest w sercach naszych przez Ducha św., który jest nam dany" (por. Rz. 5,5). Miłość - dar Boga. Dar dany człowiekowi jako antidotum na beznadzieję, monotonię, bezsens, zniechęcenie. Potrzeba nam dziś tej Bożej Miłości. Tej, co nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości lecz weseli się z prawdą. Jak potrzeba Miłości która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy we wszystkim pokłada nadzieję. Tej, która nigdy nie ustaje. Która nie jest jak różne przepowiednie czy proroctwa oparte na łatwowierności ludzkiej, ale ma pełne podparcie w mądrości Stwórcy wszechświata.
     Mając przed oczyma ciągłe słupki cyfr, wykresy zaległości, coraz to nowsze formularze, obliczenia zysków i strat, algorytmy postępowania, zależności rachunkowe - koniecznym jest podejmowanie także działań umacniających wnętrze człowieka. Tak, jak w rachunku prawdopodobieństwa zawsze jest szansa wyjęcia białej kulki spośród dziesięciu czarnych, ale pod warunkiem, że podejmie się trud działania - włoży się rękę do kosza i wyjmie kulkę. Nawet na zachmurzonym niebie można czasem doświadczyć przebijających się promieni słonecznych.
     Życie jest piękne - takim uczynił go Bóg. Człowiek będąc kowalem swego losu może go upiększyć, ale może też zaniedbać. Może skrzętnie zatrzymać dla siebie, ale może też stać się darem dla innych, aniołem nadziei niosącym spokój i odpocznienie. Tak wielu potrafi cieszyć się swoim życiem, zna tajemnicę istnienia, a tak niewielu potrafi dzielić się tym szczęściem z drugim człowiekiem. Niewiele trzeba, tylko odrobinę przyjaźni, by łza smutku zmieniła się w łzę radości.
     Z wielkim szacunkiem chylę głowę przed pracownikami "skarbówki" i "cła" wykuwającymi piękno swego życia. Szanuję utrudzenie, jak też odczytywanie swej pracy w kategorii służby drugiemu człowiekowi. Życzę wszystkim codziennego blasku słońca, szelestu jesiennych liści pod nogami i tej głębi nadziei, która nigdy nie zawodzi, przyjaznej dłoni podanej wtedy, kiedy droga jest niepewna. Moje dłonie są zawsze wyciągnięte w geście przyjaźni i w gotowości pomocy. Podzielmy się nadzieja - obdarzmy się Miłością.

DOBRA PRACA
Absolwent jednego z wielu wydziałów zarządzania i marketingu przychodzi do dużej firmy:
- Czy nie mieliby Państwo dla mnie jakiejś pracy?
- Ależ oczywiście! - odpowiada mu kierownik działu personalnego - dziesięć tysięcy netto, do tego służbowe mieszkanie z dużym tarasem i samochód marki mercedes.
- Pan żartuje - z niedowierzaniem mówi absolwent.
- Tak, ale to pan zaczął.

SENNE ODLICZANIE
- Panie doktorze, jak tylko zaczynam pracę, to zaraz zasypiam.
- A gdzie pan pracuje?
- W punkcie skupu.
- A co pan tam robi?
- Liczę barany.

NIE MAM WROGÓW
Przy wypisaniu rachunku kelner zagaduje klienta:
- Mam nadzieję, że odtąd będzie nas pan polecał.
- Przykro mi, ale ja nie mam wrogów.

SENNE
- Ile kosztuje pokój w waszym hotelu?
- Na pierwszym piętrze - 200 złotych, na drugim 150, a na trzecim 100.
- Jaka szkoda, że nie macie czwartego!